Ja, ik ben al terug en ja, ik leef nog. Al heeft dat laatste niet veel gescheeld. Cry.

Ik wil jullie toch deze levensreddende wijsheid meedelen: drink in godsnaam niet van een flesje water dat je opnieuw gevuld hebt met water uit de kraan als dit al twee weken op uw nachtkast staat.

Meer uitleg? Ik ga vroeg slapen, word wakker, sluit mijn raam, drink een slok water uit het flesje dat ik, dacht ik, gisteren uit de frigo naar boven had meegebracht en stap vervolgens slaapdronken weer in bed. Ik lig nog maar net in bed als ik het opeens heel benauwd krijg, mijn keel begint te gloeien en ik bijna geen adem meer lijk te krijgen. Het ruikt naar verf in mijn kamer, zo verf om uw ramen opnieuw te bruinen, waarschijnlijk van mijn raam open te laten denk ik, hoewel het al 11u ’s nachts is. Het pakt serieus op mijn adem. Ik hoor geritsel in de badkamer en ga mijn zus gaan vragen of ze eens wil komen, en of die verfgeur ook zo op haar adem pakt. Ze komt binnen, ruikt, en ruikt niets. Allez zeg ik, raar, terwijl ik probeer om dat gevoel in mijn keel te negeren. Vervolgens pak ik (opnieuw) mijn flesje en drink nog wat om dat gevoel weg te spoelen. Nog maar net gedronken en opeens weet ik waar de boosdoener zit: het flesje water zelf. Na de laatste drie slokken had ik al helemaal moeite om nog te ademen en in paniek loop ik naar beneden, het flesje in de hand. Het flesje ruikt naar verf. Het stinkt. Mijn slokdarm staat, zo lijkt het wel, in brand.

Conclusie, ik had slaapdronken van het verkeerde (opnieuw met water gevulde) flesje water gedronken, datgene dat al twee weken in de warmte op mijn kastje staat. Ik denk dat de bacteriën zich in zo’n omstandigheden wonderbaarlijk rap hebben voortgeplant, waardoor er een of andere chemische reactie ontstaan is, waardoor ik bij het drinken bijna leek te stikken. Voorwaar geen leuk gevoel. Een yohurtje later is al veel leed verholpen, maar toch:

Geen opgevulde flesjes water meer voor mij, dankuwel.

*probeert nog eens diep te ademen*

Advertenties