“Als je zelf voor iets moet werken, dan leer je de waarde van het geld kennen”, zo leerde papa ons al van toen we nog als ukkies door het leven gingen. En hoewel die raad soms grandioos genegeerd werd, in de wind geslagen, of we integendeel juist die ene zotte aankoop van boven op ons verlanglijstje wouden doen, steeds zweefde ze als een soort mantra boven ons would-be-spilzieke hoofdjes. Ik ben gaan werken, bijna een maand, en nu heb ik een aanzienlijk minifortuintje bijeengespaard om te investeren in immateriële zaken zoals bv. mijn reis (vanavond 22u: Hongarije!). En ook al is het enige tastbare dat daaruit voortkomt ettelijke gB aan digitale foto’s, of een prullerig maar mooi souvenir: niets tipt aan de herinneringen en opgedane indrukken. Dus ik was heel blij dat ik na Spanje weer wat geld staan had om te investeren in mijn culturele kennis.

Maar donderdagnacht wouden ze mij hierboven waarschijnlijk een les in ‘schat spreekwoorden naar waarde’ geven. De eerste grote aankoop met mijn zuurverdiende spaarcentjes was een laptop. Geen tweedehandse, zoals ik eerst wou, maar een mooie en degelijke en nieuwe. Ik had zelfs het beschermend plastiekje erop gelaten om krassen te voorkomen. Ik heb hem steeds beschermd, toen hij geheel gecontroleerd werd door de douane in de luchthaven. Toen die ene er in Brussel Centraal schijnbaar achteloos mee ging lopen. Toen er brokjes berkevruchten tussen het klavier vlogen heb ik met engelengeduld geprobeerd ze er weer van tussenuit te prutsen. Toen de duiven in de Spaanse stadsparkjes met het vliegend schijt zaten (haha!) heb ik hem lijfelijk beschermd door er dubbel over te plooien. Ik heb hem versierd met mooie stickertjes. Mijn bureaublad helemaal gepersonaliseerd en zelfs de icoontjes er rond geschikt om alles tot zijn recht te laten komen. Ik was verliefd op mijn iTunesbibliotheek en de dozijnen geleende cd’s die ik erop gezet had. Ik had mijn drie jaren reisfoto’s in aparte mapjes gestoken en een hele map met persoonlijke aantekeningen over vanalles en nog wat. Mijn laptop en ik waren in donkere thesistijden als twee pubers. Hoe harder en venijniger ik tikte, hoe meer ze mij strafte met plotselinge foutmeldingen en irriteerde met AutoCorrecties. Dat haar schrijfstation niet naar behoren functioneerde nam ik er maar bij. Kortom, mijn Toshiba en ik, wij waren twee handen op één buik. Drie jaar lang.

Toen wij vrijdagavond thuiskwamen en het slot van de deur verdwenen leek te zijn werd er eventjes naar adem gehapt. Maar de deur was toe en er was niet direct iets verdwenen, wat een hele opluchting was. We belden de politie, die poging tot inbraak noteerde. Op de vraag of er niets verdwenen was werd zelfzeker ‘nee’ geschud, de dvd stond er nog, de gsm lag er nog, de portefeuilles bleken nog op dezelfde plaats te liggen en er stonden deuren noch kasten open. Tot ik me opeens realiseerde dat ik nog niet gekeken had of mijn laptop nog steeds op de plaats lag waar ik hem had achtergelaten.

En daar lag hij niet. Hij lag ook niet in de andere kamers, ook niet in de living. Ik liep alles rustig nog een tweede keer af. Tot ik opeens een vapeur van jawelste kreeg toen mijn Toshiba ook effectief bleek wég te zijn: inclusief foto’s, eigen bereidingen, muziek, thesis, massa’s papers, en nog veel meer. En neen, ik heb geen backup. Want neen, ik weet niet hoe je dat maakte en ook al is het nog zo simpel, een harde schijf kunt ge toch altijd deels recupereren?

En dan noteert zo’n eikel van een politie-agent dat hij toch ‘poging tot inbraak’ noteert, dat de laptop wel nog boven water zal komen, want de deur was per slot van rekening niet open. En dat als hij er morgen nog steeds niet was, hij er wel ‘inbraak’ van zal maken.

Nu, het bleef raar, die gesloten deur. En dat hij door de wirwar van draden op de computertafel (met printer, andere computer, scanner, boxen, etc.) juist de draden van mijn laptop heeft gevonden en ál de rest ongemoeid heeft gelaten. Behalve de 10 euro uit mama’s portefeuille.

Nu, ik heb al een paar dagen zeer slecht geslapen. Stel het u gewoon voor: gij ligt boven te slapen en onder u pikken ze uw eigenstegekochte laptop. En hij werd beweend en hij wordt gemist, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. En mijn net verdiende centjes… die worden waarschijnlijk in een nieuwe laptop gepompt.

Sukkels.

Advertenties