Nog twee dagen en ik ben van drie weken vakantiejob af. En marginaal volk dat ik al gezien heb. En marginaal dat ik daar zelf door word. Na drie dagen orderpicken, twee dagen DI-kassierster en dooskes goed zetten (heeft u een delhaize-plus-kaartje? Nee ik weet niet wat pliqueskes zijn, ja ik heb geen eitjes voor in de frigo maar weet niet waar, neen wasspelden verkopen we hier niet, neen meneer, dat zijn de grootste condooms die we hebben (stoefer).. overtreft mijn vakantiejob van deze week alle gevestigde records.

Op twee dagen hebben er al meer mannen naar mij gefloten dan in de vorige drie weken samen. Op twee dagen heb ik nog nooit zoveel jeansbroeken-waar-ge-frieten-op-kunt-bakken gezien dan elders, en ochja, marcellekes met zweetranden. Nog nooit heb ik veiligheidsschoenen moeten dragen en nog nooit heb ik op beide kanten van mijn enkels meer blauwe plekken gezien dan anders. Nog nooit eerder zoveel geroddel gehoord. Nog nooit eerder zo grauwe tanden gezien. Nog nooit eerder zo doorgewerkt als de groepschef *niet* keek. Nog nooit heb ik in hemelsblauwvuile Randstad-t-shirts rondgelopen, en nog nooit eerder heb ik zo vreselijk saai gevarieerd werk gedaan. Dozen opensnijden, alles van ín die doos uít die doos smijten, alles wat in plastiek gewikkeld is uit diezelfde plastiek halen, ipv per tien nu per vijf verpakken in plastiek. Etiketten kleven. Paletten transporteren, paletten omwikkelen, dozen stapelen op paletten, kladblokken per vijf verpakken. Papier snijden. Bonnen ontcijferen. Stockpapieren gereed maken. Stickers van de grond trekken. Rubberkes van de machinen vervangen.
Tot overmaat van ramp ben ik al twee keer op de twee dagen mijn boterhammen vergeten, dronk ik gisteren soepkes (gratis ze meiske!) terwijl die dag al het leidingwater vervuild was, was ik vanochtend al het sleutelke van mijn locker kwijt waar ik goddomme 2 werkuren waarborg voor gegeven heb. Terwijl het gisteren nog was van ‘ja meneer, ‘k ga er zorg van dragen hoor’ (waarop respondent repliceert van je: daarom die waarborg, mensen letten der niet op waar ze hun sleutelke steken) stond ik vanochtend voor zijn deur van je ‘en ik ben mijn sleutelke al kwijt…’

Gelukkig heeft iedere dag ook zo zijn hoogtepunten: naar de wc lopen en daar vijf minuten blijven zitten terwijl Kate Ryan voor de duuzendste keer voyage voyage naar u kweelt. Zien dat mensen die nog bij u zaten in het eerste middelbaar dat werk elke dag moeten doen. Verstaan wat degene die naast u staat vertelt (machinen maken lawaai, maar bovenal: mensen spreken plááát). Voor de rest zijn het daar een bende asociale interims en een exclusieve die-hardkern.
Maar ik verdíen ze, hoor, mensen…

En ondertussen mag u eens oost-Vlaams dialect ontcijferen:

– ik geef hem een plakke,
– oude mekens,
-’t is keuring,
– ’t is getoucheerd,
– het zeerst lopen,
– ’s nuchtings, ’s noens
– ge moet daar voor lezen
– gij zijt een stoute
– dat is nen aardigen
– pladderen en spledderen
schreven maken
hakkelen
in positie zijn (beter: in poziese)
– nen wrede leegaard
commissen doen
van ze leven
– zijn lochting
versmoren
– ik hoor schoon iemand in ’t magazijn
tons wast ie schui
– nen bangeschijter
– ze moet haar blaffeturen houden
– ge moet daar nie mee meusen
toet, toet!
bezen geven
– zien dat ge niet uitsliert

Nog twee dagen.. !

Advertenties