Diep in mij ben ik sadistisch. Daarnet liep de huppeldepup Mary Poppins-onthaalmoeder van enkele huizen verder voorbij met haar ‘kar’. (Jaja, die gaat haar kinderen aan’t school ophalen met een kar waarachter er nog een stuk of zes moeten slenteren omdat ze er niet allemaal in kunnen… De wereld is toch zo oneerlijk..) En opeens, recht boven mijn huis en haar hoofd, een knaldonderslag van jawelste. Hysterie! Paniek! Het grappige was dat bijna al die kinderen het tegelijk op een huilen zetten. Echt zo van die uiterst naar beneden getrokken open monden en dichtgeperste ogen met deciliters tranen. Ha ha.

But do thát make me an evil person? Don’t think so, want daar helemaal vooraan op het koetsierbankje van de kar zat een jongetje de wenende kindergarten hikkend, schuddebuikend en vooral héél hard uit te lachen.

Advertenties