And so it is… vandaag mijn aller- (aller!-)laatste les aan den unief gehad. Reden te meer, zo dachten velen, om eens goed en lekker nostalgisch te gaan doen en te leuteren over hoe goed we het wel niet hadden en herinneringen op te halen ‘ach weet je nog dat X toen Y gedaan heeft’ enzo. Ik ben er persoonlijk niet voor te vinden. We hebben nooit een echte klas gehad en zullen er ook nooit een echte hebben, dus waarom zouden we er een kunstmatig tot leven wekken voor een o zo bejubeld klasuitstapje (het enigste in al die jaren) te maken. Om op café nog eens te gaan beschrijven hoe mooi en goed enzo het was. Mensen die ik nog wíl zien, die zal ik wel nog zien. En bij de anderen was het vandaag letterlijk ‘Dag, tot nooit meer’. Klinkt nogal definitief he.. Nu, eerlijk is eerlijk, ’t doet mij toch ook wel wat te weten dat ge op 21jarige leeftijd opeens al ‘afgestudeerd’ zijt (in het buitenland verklaren ze u daarvoor zot), en temeer, dat de jaartjes antropologie nu definitief passé zijn (hm, hout vasthouden denk ik). Maar opeens ook in te zien dat…

– die thesis (die tweede zit is, reeds) nog af moet (en met de huidige promotorstand van zaken lijkt dat niet in orde te komen)

– ik pas daarná kan en moet beslissen wat volgend jaar te doen.

En dan vooral dat puntjen twee. Hell, mijn hoofd is helemaal nog niet klaar om zo van die levensomwentelende vragen op te lossen. Ik wil nog reizen, leren, studeren, genieten van niet-werken… Ik wil (denk ik) niét meer thuis gaan wonen, waar dan wel? Voor hoe lang, met wie? Alleen, weer op kot? U merkt het, chaos ten top hierzo.

Advertenties