..waarmee ik toch alweer eens een hoop frustraties op een hoop wil gooien. Kotfeestjes in Gent, dat was, kotfeestjes met gáns het kot, èn de buren, èn vrienden van uw vrienden en vrienden van uw kotgenoten en vrienden van uw buren.

Donderdag laatstleden viel bij ons de elektriciteit uit. Slechts met twee meisjes op kot, die niets anders wisten dan dat als de hoofdschakelaar naar beneden staat, die weer naar boven gedaan dient te worden. Wat we dus ook deden. Maar die slechts drie seconden zo bleef staan vooraleer hij weer uitviel. Elektrische apparaten nagegaan, geen problemen. Waar zat de clue? Dan maar het kot twee huizen verder gaan vragen of zij ook problemen hadden (en for the record, enkel bij jongensnamen aangebeld). Dat had hij niet, dus kwam de koene ridder van-twee-huizen-verder ons ter hulp schieten, although ook híj het probleem niet vond. Maar daar werd dus wel de basis gelegd van wonderings en thoughts about the fact dat hij slechts twee koten verder woonde en wij die helemaal niet kenden. En aldus kwamen we op het, al zeggen we hetzelf, fantastische idee eens onze naaste kotburen uit te nodigen. Nog diezelfde middag gingen we aan de slag, maakten handgeschreven briefjes dat iedereen hier maandagavond welkom was om naaste kotburen te leren kennen. Spannend..

Maandagavond, hoge verwachtingen!

Er kwam 3 man af, waaronder 1 iemand slechts voor een kwartier (de kurkman) en de twee anderen al-zich-afvragend waar al dat ander volk zat.

Wíj, beste mensen, hebben ons best gedaan.. maar als ze niet willen, dan willen ze het niet (en zijn ze een miet.)

Advertenties