Ik had geen leven vandaag. Ik deed niets anders dan achter een computer zitten om een thesis te schrijven die uiteindelijk tóch niet op mijn scherm verscheen, refreshte om de tien minuten mijn blog om te zien of er nu nog altijd niemand een reactie achtergelaten had, checkte mijn blogstatistieken (wijs dat ik dat vind, blogger had dat niet), mijneveegde zo af en toe nog eens, ging naar het stadspark om mijn boterhammekes op te eten, had helemaal niets te zeggen tegen mijn medeklasgenoten aldaar die graag over zon en zelfgerolde sigaretten praten, zat te denken dat ik daar dan beter maar niet moest zitten maar wel achter mijn computer, zette mij dan achter de computer, staarde…., typte welgeteld 5 zinnen, maakte twee kannen koffie, poetste 4 keren mijn tanden uit verveling, vloekte als de derde keer op een rijtje ‘lemon tree’ van fools garden op mijn itunes verscheen (komaan, er staan 2000-en-zoveel liedjes op en dan drie, drié keer dat!), checkte 10 keren mijn last.fm terwijl ik best wel wist naar wat ik geluisterd had, ging naar de les als afleiding, ja die les van de lerarenopleiding waar ik verdorie dit jaar niemand meer ken en pokkeklotesaai is, kom op mijn weg daarheen anderen tegen waar ik dan wel mee móet praten, ook al ontbreekt de zin vandaag, hoor dat zij die les ook volgt en dat zij in het vervolg wel om mij zal komen voor naar die les te gaan daar ze hier slechts een halve straat verder op kot zit (heb ik u daar achter gevraagd?), durfde geen nee zeggen, onderdrukte de neiging om na die les iemand te achtervolgen, zomaar voor de lol. Ga dan frieten eten daar ik helemaal niets van eten in huis had en die les verdorie tot 8 uur duurde. Zit dan in het frietkot en komt een dreadlokkige eerstejaar vragen of ik helemaal alleen zit (neen, mijn onzichtbare vriendenkring zit daar rond mij), komt vervolgens ongevraagd naast mij zitten en wil met mij praten (en ik wil helemaal niet praten met u, sukkel!) Neem mijn gsm niet op omdat ik geen zin had (met al die dingen die ik moet doen altijd en waarvan ik niet eens weet of ik die wel echt wil). Blijf dan thuis en kijk-lees-hang hier dan maar wat. Nu, weer, met computer. Niets meer willend, geen boomballen, enkel flauw lachen en leeghoofdig doen, dat wil ik. Slapen en opstaan. Met zon buiten en in mijn hoofd. En voor vanavond wil ik een pintje gaan drinken, alléén, maar da’s dan weer niet sociaal aanvaard. Een meisje, alleen? Net zoals men me daarnet zei dat ge toch niet allééén naar het frietkot gaat.. (Moet er altijd iemand uw handje vasthouden?) Wat is er mis met die autonomie? Tijd om jezelf en je ideeën van de ander te deprogrammeren. Dát is je vrijheid, leve Levinas! En voor men zijn hand op mijn hoofd gaat leggen, vragen of ik koortsig ben en naar mijn ontlasting gaat vragen omdat ik veel te autonoom (what’s in a word) ben: omdat ik vandaag liever eens nièt praat, nièt lach, géén terrasje wil doen, liever eens alléén in de les zit, liever eens alléén frieten ga eten, en géén lief (of maar halvenhalf) heb, zeg ik: laat mij toch gewoon doen.. morgen is dat wel weer over. Ik maakte zelfs al tweedehandswinkelplannen enzo.

Advertenties