Voor mij in de trein zat een felle oude madam. Knalwit haar, bloedrode lipstift en helblauwe oogschaduw. Een babyblauwe polartrui en een GSM aan een koordje rond haar nek. Hell, wat een hip persoon, dacht ik nog, toen ze met een air haar gsm opnam en in vloeiend Frans (met zwaar Gents accent) belde dat ze in retard zou zijn. Ik zag ze al heel tijd heen en weer drentelen op haar treinzetel. Tot ze rechtstond, me vroeg of ik op haar zakken en jassen wou letten omdat ze naar de WC moest.

“ik moet naar de WC”, zei ze, “en dat kan best wel efkes duren”.

“Geen probleem, ik let er wel op”, zei ik.

Vijf minuten later stond ze er terug, zeggende dat ze op de WC zat maar niet kon… omdat ze de deur niet kon sluiten. “Maar dan ga ik wel efkes mee, zei ik, en ik zal wel voor uw deur staan”.

“Ik wist niet dat er nog zo’n vriendelijke mensen bestonden (sic!) maar je kan mij niet helpen hoor… ’t is dat ik claustrofobie heb”.

En dan begon ze, dat ze zelfs moeten verhuizen is omdat ze de metro niet meer kon nemen in Brussel, dat ze constant met iemand samen moet zijn vooraleer ergens naartoe te gaan omdat ze anders een aanval krijgt.  Nooit bij stilgestaan hoe lastig je leven dan wel niet wordt. Geef toe, dat moet nogal ambetant zijn he, naar de WC willen gaan en niet kunnen omdat er geen raampje naar buiten te zien is. En het lijkt of er de laatste tijd meer en meer mensen die ik via via ken dergelijke fobieën hebben. Wist u dat er een fobie bestaat waarbij je een vreselijke angst hebt om te zweten? Geen idee hoe dat noemt, sudorfobie ofzoiets? Maar kom, je kan dus niet eens de zon in, niet eens een fietstochtje maken, niet eens iets doen van sport. Wat een monopolizering van je vrije tijd.

Ik blijf het iets ongelooflijk raar vinden, zo’n fobie..

Advertenties