Sta moe op om tien over half zeven. Licht. Wc. Lavabo. En sta met koffie voor het raam. Op de ramen nog de kilte van ochtendmist. De straten zijn vochtig. Leeg. Er is een melkachtig licht ’s ochtends vroeg, opdat we niet vergeten dat we in de melkweg zitten. Nevelvlekken wachten om op te lossen.

Totdat zij oplossen gebeuren hier dingen van half zeven ’s ochtends. Een verraste vogel komt buiten met een kreet van verbazing, alsof dit de eerste ochtend is. Of de laatste. Totdat de krant uit de brievenbus gehaald wordt, vraag ik mij af…waarom het goddomme zo slecht weer is, terwijl de zon gisteren zo hard haar best heeft gedaan. Damn you, weather!

Advertenties