A Moment For Qahwa

And so it is… vandaag mijn aller- (aller!-)laatste les aan den unief gehad. Reden te meer, zo dachten velen, om eens goed en lekker nostalgisch te gaan doen en te leuteren over hoe goed we het wel niet hadden en herinneringen op te halen ‘ach weet je nog dat X toen Y gedaan heeft’ enzo. Ik ben er persoonlijk niet voor te vinden. We hebben nooit een echte klas gehad en zullen er ook nooit een echte hebben, dus waarom zouden we er een kunstmatig tot leven wekken voor een o zo bejubeld klasuitstapje (het enigste in al die jaren) te maken. Om op café nog eens te gaan beschrijven hoe mooi en goed enzo het was. Mensen die ik nog wíl zien, die zal ik wel nog zien. En bij de anderen was het vandaag letterlijk ‘Dag, tot nooit meer’. Klinkt nogal definitief he.. Nu, eerlijk is eerlijk, ‘t doet mij toch ook wel wat te weten dat ge op 21jarige leeftijd opeens al ‘afgestudeerd’ zijt (in het buitenland verklaren ze u daarvoor zot), en temeer, dat de jaartjes antropologie nu definitief passé zijn (hm, hout vasthouden denk ik). Maar opeens ook in te zien dat…

- die thesis (die tweede zit is, reeds) nog af moet (en met de huidige promotorstand van zaken lijkt dat niet in orde te komen)

- ik pas daarná kan en moet beslissen wat volgend jaar te doen.

En dan vooral dat puntjen twee. Hell, mijn hoofd is helemaal nog niet klaar om zo van die levensomwentelende vragen op te lossen. Ik wil nog reizen, leren, studeren, genieten van niet-werken… Ik wil (denk ik) niét meer thuis gaan wonen, waar dan wel? Voor hoe lang, met wie? Alleen, weer op kot? U merkt het, chaos ten top hierzo.

Schoon verpakking, weinig inhoud… ik ga uw plafond kapotschieten met mijn kurk, olééé!

L. had mij geleerd hoe ik mijnenveger moest spelen. Niet goed, nu zit ik dat al drie dagen urenlang onafgebroken te doen. Start ik zelf ’s avonds als ik terugkom van weggeweest te zijn nog eventjes die laptop op, om nog een kwartiertje (een half uurtje, drie kwartiertjes..) te spelen. (” ‘k ga het echt maar één keer doen!” wordt algauw “nog vijf keer en ik stop”… en dan nog). En eerlijk, op zich is mijnenveger al een verbetering. Dan moet ge nog eens nadenken enzo. Hiervoor was het eerst Patience, daarna Spider Solitaire, daarna FreeCell en nog het meest van al een potje Snake op de GSM om de tien minuten, tot ik op zijn minst meer dan 1000 punten had want voor minder ging ik niet (en dan dat vooral tijdens de examens… wie verslaat mijn record van 1961 ptn?) . Snake begod, dat was dan: “als ik dat alineaatje leer dan moogt ge snaken!”. Maar nu, mijnenveger: zo addicted dat ik ’s avonds alvorens in slaap te vallen allemaal blauwe eentjes, groene tweetjes, oranje drietjes, blauwe viertjes en af en toe eens een bordeaux vijf zie verschijnen. Dan weet ik dat er iets fout zit. Dat ik moet afkicken. Dat ik moet opletten om geen Amerikaans - uitziende vrouw te worden die hele dagen tussen de hamburgers en frieten door, wegens gebrek aan vrienden en sociaal leven, op haar eentje achter de computer, al mijnenvegerspelend, dik zit te worden. Maar ik kan het niet over mijn hart krijgen al die heerlijk-nutteloze-stomme spelletjes onverbiddelijk van mijn computer te zwieren.

Wete, ik kan daar allemaal niets niet aan doen, ‘t is die thesis, en dan vooral dat wit onbeschreven word-document voor uw neus en die dikke (Spaanse!) boeken en artikels op uw bureau, voor u..

En dat he, terwijl ik eigenlijk hopen andere dingen te doen heb. En die dan niet doe.