A Moment For Qahwa

Als er één ding is waar ik de shivers van krijg dan zal het wel valiezen maken zijn. Voor trektochten de rugzak gereed maken, dat is zo erg nog niet, want dat kreukt en kronkelt toch maar. Zelfs met de beste wil van de wereld kunt ge toch niet het proppen van uw kleren voorkomen. En ge doet uw beperkte kleren toch 3 of 4 dagen aan. Occasioneel wast ge uw onderbroeken en hangt die achteraan uw rugzak in de zon te drogen. Als er zon is, tenminste. Maar deze maal moet ik kleren voorzien voor een receptie op de Belgische ambassade (decadent, i know), korte broeken voor overdag, lange broeken tegen de malariamuggen, liefst nog linnen, geen te korte mouwen, ook niet te lang, allemaal katoen, open schoenen, dichte schoenen, sportschoenen. Dan moet dat nog allemaal in de mate dat het mogelijk is een beetje passen op elkaar. Wijvenweek gedaan? Don’t think so.

Bovendien moet ik nog muskietennetten gaan kopen (weet iemand of ge dat ook echt ruikt als dat geïmpregneerd is? Want anders heeft een snoodaard 15 euro uitgespaard door de inhoud van het zakje te verwisselen met een niet-geïmpregneerd), deetoplossingen (30,40,50%?), haarrekkerkes, cadeautjes voor onze gastfamilies, schrijfplankjes, schrijfgerief, internationale stekkerdoos, vitamine B meenemen om te stinken voor de muggen, oordopkes, tandenborstel, zonnebril, een niet te dikke slaapzak, een boek, USBstick, een slaapmatje, een hoofdkussentje, motilium, immodium, de hele santenboetiek. het houdt niet op. Stress!

U zal me vanaf zondag een tweetal weken niet zien - niet dat dat eigenlijk veel verschil uitmaakt. Ik ga in Manilla de zon gaan groeten, en passant nog eens Dubai ook.