A Moment For Qahwa

Ik ben een wijf en ik heb een blog, dus niets belet mij om met deze wijvenblog mee te doen aan de wijvenweek met als dag 2: shoppen.

Er zijn er zo te lezen nog, maar shoppen is voor mij niets meer dan absolute noodzaak. Ik kan mij sinds mijn middelbare jeugd niet meer herinneren dat ik met een versleten broek vol shopgoesting een winkel ben binnengestapt, of mij met open mond heb laten overdonderen door de immense klerenaanwezigheid in de h&m. Ik heb geen verstand qua kleurencombinaties en vormcombinaties whatsoever. Pijnlijk tot die constatatie gekomen ook, dit weekend. Ik, graag wat extra centjes bijverdienend door op Pasen te gaan werken, sta in een stockverkoop kleren op te plooien en occasioneel een broek of rok aan te wijzen. Mijn klerenkast, kamerzetel en kamervloer kunnen het beamen: opplooien, kleren, en ik - dat gaat niet samen. Strijken ook niet, trouwens. Dus de kleren die ik aanheb zijn niet gestreken en niet opgeplooid, bij deze weet u dat ook. Edoch, alles voor het geld, dus daar sta ik, aan mijn grote opplooitafel, in dat immense en koude, koude magazijn. Gehuld in kleren die de mijne niet eens waren, en mij zelfs werden aangewezen door de eigenares van het spellement. Wat nogmaals de esthetische waarde van mijn kleren bewijst.

“Mevrouw (ja, ik zag er wel mevrouw uit, met die kleren, juk), kan u eens iets geven dat past bij deze broek?”. Kleur broek: bruin-grijs-olijfgroen met een roze streepje. Een roze streepje: dus daar past iets op met roze in, dacht ik zo. Dus ik duchtig zoekend naar iets rozig, wijl de dochter van de dame in kwestie die ondertussen al naarstig t-shirts aan het stapelen was, haar oogst op mijn gigantische plooitafel, net boven de broek, mikt.

“Nee, èèèèih, hoegenaamd niet!” kokhalst de dochter bijna, terwijl moeder beamend knikt van “Ma eih, echt niet he, lelijk!”. Boven de broek lag de T-shirt die ik hen juist wou gaan aanreiken.

Quod Erat Demonstrandum.

Shoppen en ik, wij gaan niet samen. Ik doe het ook echt niet graag. Tenzij tweedehandswinkels binnenslenteren. Maar ik kan gigaaaaaaaaaantisch genieten als ik iets heb gevonden, ojawel. Zo slecht is het nu ook weer niet gesteld. En mijn laatste rok is echt njam.

En zei ik al dat ik kleine benen heb? Ik heb kleine benen. Benen met broeken aan die steevast ingelegd moeten worden. En zelfs met maatje 34 vanvoor en vanachter gapen. En ik heb nog broeken van in mijn middelbareschooltijd die ik aandoe.

Quod Erat Demonstrandum kwadraat.

En als u nog meer wil lezen over mijn andere vestimentaire gewoonten: kliktekeerier

Onlangs was ik, zoals het een goed student betaamt (knipoog knipoog) aan het zagen over de prijzen van het bier. En meerbepaald de prijs van een pintje op ons overigens superdemaxe feestje in de Sioux; want € 1,80 vind ik pure afzetterij. (Overigens verdienden wij helemaal niets aan drank, werd er ook al was het ‘voor het goede doel’ helemaal geen percentje gegeven, profiteerde hij zo van ons 400 man-envrouw-tellend feestje om woekerwinsten, ahum, te maken) waarop mijn disgenoot mij meedeelde dat ik anders het Gravensteen kon gaan bezetten, hetgeen ik een rare gedachtenkronkel vond.

Hij verzekerde mij dat het zo raar niet was: dat het nog al eens bezet was geweest door studenten die de bierprijzen te hoog vonden. En ik was het al bijna vergeten toen ik dit tegenkwam op het wereldwijdeweb.

Het begon, zoals alle goede studentenprestaties, tussen pot en pint in een of andere drankgelegenheid. Daar vatten enkele studenten het plan op et oude Gravensteen, voor enkele uren althans, in te nemen. Het waren Felix de Hemptinne, Tony Claeys, Henry Hubené, Ludo Tollenaere, Valeer Van Overwalle en Jos De Seranno. Op die bewuste woensdag 16 november 1949 werd in alle faculteiten geheime pamfletten rondgedeeld met de boodschap:

“Dit briefje vlug en onopgemerkt laten doorgaan. De inhoud ervan geheimhouden. Commilitones, neemt allen deel aan de reusachtige studentengrap die op touw wordt gezet voor woensdag 16 november. Scenario : bezetting van het Gravensteen. Weest gij ook op post : komt het Gravensteen binnen tussen 14.30 en 15.10 u. Alles is geregeld voor uw aankomst. Komt niet in groepen. Bergt uw flatten in uw zak en blijft kalm en gedisciplineerd. Waarschijnlijk bierclub in het Gravensteen. Brengt munitie van alle slag, doch onopgemerkt, desnoods ook uw boterhammen mee. Einde tussen 18 en 19 uur??? Wachtwoord : Uilenspiegel! Belangrijk bericht : Zweigen. Feind hört mit!’

(Bron)

Het weze misschien een idee voor de activistische studenten onder ons. We bezetten het Gravensteen, overgieten belagers met kokend bier en bekogelen hen met boterhammen met salami. En als ze niet naar ons willen luisteren, zetten we hen de duimschroeven op. In extremis, de guillotine.