Goed voornemen I

Vanaf 2 januari ga ik gezwind beginnen trainen. Kinesisten in de familie die bij wijze van nieuwjaarsgeschenk een loopschema onder uw kerstboom schuiven zijn een zegen voor uw lijf. Met als plan ergens begin november 21 km te lopen. Het zal wat worden, als ge weet dat ondergetekende na 12 minuten coopertest met grote zwarte dansende bollen voor de ogen in het gras moest gaan liggen om te recupereren. Of na scholencross door twee vrijwilligers ondersteund (armen in de lucht meiske! en goed ademen!) net niet richting podium werd afgevoerd om een beetje te drinken. Wat vanzelfsprekend ook mijn karakter dat van geen opgeven weet onderschrijft, hein.

Voor week één staan er twintig minuten in totaal op het programma. Fel hé. De volle twintig minuten op één week. En dat zónder Evi.

Eens zien hoe lang ik het vol ga houden.

Stille oudekerstnieuwjaarsavond nacht

Het moet warm zijn op oudejaar. Liefst ook op kerstmis. Niet buiten, maar binnen. Wij vrouwen moeten onze jurkjes kunnen dragen. Mèt spaghettibandjes desnoods. Omdat we niet mooi zijn met een trui aan over ons schoon kleedje. Omdat die trui verbergt wat daaronder verscholen zit.

De mannen moeten grappig zijn, met kerstmis. Maar vooral op oudejaar ook. Ze moeten grappig zijn en vertellen, ons doen huilen van het lachen, waarna ze ons in hun armen keilen en door de kamer dansen. Ze moeten mij bubbels geven, en nog wat meer, zodat al die feestelijke belletjes tot ontploffing komen in mijn hoofd.

En de wereld voor even een grote bubbel lijkt.
Want zo is het toch weer elk jaar hetzelfde. De bubbels vloeien rijkelijk, de nootjes worden in de lucht gegooid en door onze monden opgevangen. Op ’t nieuwe jaar! De nieuwe lieven in de familie worden in het middelpunt van de aandacht geplaatst. Jammer dat dat telkens weer tegenvalt.

De dooppeter roept de hemel erbij, godallemachtig dat ik nog steeds geen…, waarop hij met zijn vlakke hand op mijn rug slaat, ik me net niet in een zouten Tuc-koek of kaasblokje verslik en mij ‘een goe lief vandejoare’ toegewenst wordt. Voor de elvendertigste keer, om eens origineel te doen. En dan zeg ik ‘merci hoor’ voor zijn centjes, schrijf als ik zin heb nog een nieuwjaarskaartje in ruil voor zijn twintig euro. Zeg nog eens merci aan de pepe en krijg een natte zoen van meme.

Het eten moet goed gepresenteerd zijn, met kerstdag. Er moet een beetje peterselie op vanboven, omdat het oog ook wat wilt. Liefst iets groen. Bieslook mag ook. De soep is weer niet zout genoeg. Pepe kapt de halve pepermolen erbij. De vol-au-vent in de videekes gedaan. En dan wordt het wachten tot het dessert op tafel komt, omdat daarna het startsignaal wordt gegeven om weg te mogen gaan. Dag, ‘t was leuk, merci en tot volgend jaar. En nog een goed jaar!

Kerstavond zelf wou ik altijd al stille-nacht-zingend onder de kerstboom doorbrengen, onderwijl Gabriël die aan een kerstboomtak boven de stal hing de lucht in katapulteren. En helemaal geen jezuke is geboren hallelujah hallooo. Wel herdertjes die bij nachte in het veld lagen, waarschijnlijk glühwein drinkend om hun tocht naar Bethlehem aangenaam te maken. Maar het wordt altijd: gourmet en een cadeautje, en gaap gaap, 12 uur, tot morgen. Altijd opnieuw. Vondet een wijs cadeautje?

De enige realiteit die nog bestaat is het huis van het feest, op oudejaar. Waar we tegen elkaar botsen omdat we met teveel zijn, en er zoveel en eigenlijk ook niets wordt gezegd. Er worden plannen gemaakt voor de eerste uren van 2008, op oudjaar. Met een beetje geluk belanden we dit jaar niet in het ziekenhuis. Niet-vervulde voornemens worden weggelachen, nieuwe worden niet meer gemaakt want haha, die komen toch nooit uit.

Ge hebt uw eigen wensen, met nieuwjaar. Ge wilt die liefst niet onder woorden brengen want dan wordt de vurigheid ervan afgezwakt. Ge durft ze ook niet luidop spreken, zodat ge later niet op uw woorden gepakt wordt. Of ge wilt vergeten dat ge ze ooit gedroomd hebt, om er niet met spijt aan terug te denken als ge uw huisje tuintje en kindje hebt.

Ge weegt en wikt nogal wat af op oudjaar. Cava of champagne? Fondue of gourmet? Bob of bobette? En ge beseft dat het nogal dom is om daar lang bij stil te staan, maar ge doet het toch, want onbezonnenheid voor ge begint wordt een kater, later.

Ge loopt naar buiten om de duizenden euro’s die de lucht ingeschoten worden te zien. Beseft dat het toch maar koud is met uw nylonkousen in uw botjes. Lacht met de buren en wenst de halve straat, ook al spreekt ge er anders nooit mee, een goed jaar.

Ge denkt tien dagen op voorhand al aan de kleren die ge zult aandoen. Pakt de avond zelf dan toch maar iets normaal uit uw kast, omdat chique gekleed zijn, zelf al is het voor één dag, toch wel raar aanvoelt. Ge denkt dat het weer allemaal zo alledaags oudejaar gaat zijn. Hallo, eten, drinken, dansen, lachen. Dertien in een dozijn. Oudjaar is nooit leuker dan andere avonden waarop ge weggaat. En toch kijkt ge er naar uit, ook al weet ge dat het niet zo leuk wordt als die spontane feestjes waar ge al dansend door de zetel zakt. En ge uitglijdt op het wegschuivende tapijt, met uw ene been in bijna-spagaat en uw arm met champagneglas rechtop; gelukkig nieuwjaaaaaaaaaahgh.

En haha enzo.

Toch mijn beste wensen voor allicht.

Leve de rode kaken en de melktanden!

En de Minnie Mouse-T-shirt en onderbroek-bijna-zichtbaar-rokjes.

via hier, en hier

(flouise? morgada? laat u gaan!)

Ik wil, ik wil, ik..

25 november, 15 jaar of langer geleden.

Het was juist mijn verjaardagsfeestje geweest en het was leuk geweest. De schat van de muzikale doos zat vol rode plakkerige lekstokken, en ik had cadeautjes, man wat had ik veel cadeautjes. Languit uitgestrekt over ons tapijt lag ik met het topje van mijn tong uit mijn mond mijn nieuwe Flintstones-puzzel te leggen. Rechttegenover mij zat zus nog half verkleed mijn andere cadeautjes te begapen. De hele middag waren we binnen gebleven, en hadden we onze kamer vol doeken gehangen om een spookhuis te maken, want het was te koud buiten. Het had zelfs gesneeuwd – sneeuw die bleef liggen bijgod. De vorige dag had ik in plaats van een sneeuwman te maken (ik kon er de hoogste bol toch nooit opkrijgen) dan maar een sneeuwhond gemaakt. En ik was best trots op mezelf voor die uitvinding – een sneeuwhond, in sneeuw! Wow.

Maar mama stond achter het fornuis soep te koken en riep dat we toch maar even buiten moesten gaan, om wat frisse lucht op te doen. Weinig zin om ons te be-oorwarmeren, besjaalen en behandschoenen en hevig protest mocht niet baten, we kregen een lek niveacrème op ons gezicht en hup de koude in. Onze tenen werden algauw ijsklompen maar dat mocht de pret niet bederven. Papa had de vorige avond alle sneeuw van het plankier geveegd en had er emmers water opgegoten, zodat wij een gi-gan-tische privé-schaatspiste hadden. En gleden dat we deden- niet te doen.

Enkele jaren later – bijna kerstvakantie.

Het was koud, ijskoud. De Oude Leie lag helemaal toegevroren en van heinde en verre kwam men naar ons dorp afgezakt om en plein air op de Leie te schaatsen. Het was zo koud dat zelfs de nieuwe Leie een dag toelag – en enkele onverlaten op het idee kwamen om daarop te ijshockeyen en daar waar de rioolbuizen in de Leie uitmondden door het ijs zakten en dan maar in nat-koude kleren naar huis mochten fietsen. Het was zo koud dat de elfstedentocht doorging, en wanneer we niet op het ijs stonden dan zaten we ons voor de tv te vergapen op de volksgekte die zo’n tocht met zich meebrengt. En we supporterden voor den Belg, want er zat een goede Belg bij, indertijd. Iedereen van ons gezin werd voorzien van schaatsen uit de kringwinkel, of afdankertjes van buren. En ik geloof dat ik de hele vakantie niet anders gedaan heb dan geschaatst en mijn tenen in warm water steken en geschaatst en mijn vingers in het warm water steken tot alles begon te tintelen en te ontdooien.

En nu is het acht december, is Sinterklaas al weer twee dagen naar Spanje verbannen, is het bijna kerstmis en ik zeg u: het is niet eens koud! Ik moet nog niet eens het vuurtje op mijn kamer aansteken als ik zit te typen. Het is zelfs nog niet nodig geweest om mijn dikke wolle kousen boven te halen. Mijn lippen zijn nog niet gesprongen. Mijn neus loopt nog niet. Het nat haar dat onder mijn muts vandaan piepte is nog nooit bevroren geweest, zodat ik het kon afkraken. Ik heb nog geen sneeuwbal gegooid!

Allezjong- ik wil winter.

Dá wil ik:

Het mijne!

UGent wilt mee met de tijd, vanaf nu worden papers niet meer louter in papieren versie ingediend maar als elektronische versie op Minerva geplaatst. Normaal gezien gebeurt dat onder ‘dropbox’, dat is, jij dropt daar je document en enkel uw prof kan dat lezen. Prof wou echter interactie en ‘leren van elkaar’ ondersteunen en ontsloot bijgevolg enkel de studentenpublicaties. Studentenpublicaties die publiek en vrij downloadbaar zijn, iedereen kan de paper openen van iedereen en lezen wat hem/haar aanstaat. Geen probleem tot daar aan toe, want dat het u wat motiveert tot ‘beter schrijven’ is een feit. Hoewel ik niet wil zeggen dat ik dat tof vind, dat ze zomaar allemaal uw paper mogen bekijken.

Enfin, ik heb er hard op gezwoegd, was dan ook (typisch) te laat begonnen met het schrijven. Maar zondagavond was hij klaar. Met veel blijheid smijt ik hem als een van de eersten online, want dan ben ik daar ook alweer van af. Zondagavond, dat was 2 dec. Deadline paper: 3 december om 17u.

Daarnet besluit ik om eens te kijken naar de andere papers. En vooral degenen die hem te laat hebben ingediend, dus ik druk ’sorteren op datum’. 5 december (vandaag, twee dagen te laat) werd een nieuw document gepost. En tiens! Met gedeeltelijk hetzelfde onderwerp als het mijne! Al wat ambetant omdat iemand bijna hetzelfde onderwerp heeft als ik, open ik het document om er mijn kritisch oog over te laten dwalen. En bemerk dat er copy-paste uit míjn paper is gedaan. Geen alinea’s, wel delen van zinnen, delen van gedachtengangen, wel identieke bronverwijzingen, niet letterlijk mijn verwoordingen maar wel mijn verwoordingen met andere woorden. En vaak!

Ok, drie dagen te laat, dat zou in principe afgekeurd moeten worden. Maar ik vrees dat ze nog flexibel zijn bij ons. Bovendien valt het ook niet zwart op wit te bewijzen, edoch: ambetant word ik daarvan! Meer dan ambetant…