Ritual Fertility

Lords of the New Church… ik kende ze niet tot ik het origineel wou weten van Nouvelle Vagues ‘dance with me’ – waarop het absoluut onmogelijk is om mijn heupen stil te houden. En terwijl ik het liedje van NV al betrekkelijk goed vond kon ik jullie het origineel zeker niet onthouden.. en al zeker niet de gestes èn ontblote schouder van de leadzanger.

(Let vooral op zijn move bij ‘bondage’.)

Maar NV’s linedanceclip moet er niet voor onderdoen.

Oordeelt zelf!

Vi-trienen.

Toen we nog klein waren probeerden we ze al eens te tellen op weg naar Gent. En steeds kwam het er op neer dat het onbegonnen werk was, keek je links dan zag je diegenen die rechts van de baan lagen over het hoofd, en vice versa. En kwam je dan uiteindelijk toch bij de Sterre aan, kwam mijn getal nooit overeen met dat van mijn zus. En als wij dat maanden later nog eens opnieuw probeerden, deze keer voorzien van papier en balpen, bleken er alweer een heleboel nieuwe bijgekomen te zijn. Hoe dan ook, het aantal klopte nooit – de hoerekotjes op de Kortrijksesteenweg.

Het is ware concurrentieslag op de vrije(n)markt, dacht ik al eerder dit jaar. En dat dacht ik dan voornamelijk als ik gezwind naar het centrum onzer stad fietste en ze naar me zwaaiden. En ik, niet-wetend wat gedaan, schroomvol mijn blik afwendde. Zwaaien ze nu ook al naar vrouwen? En ik vanaf dan steeds mijn blik op een punt in de verte fixeer wanneer ik voorbij moet fietsen. Of toen ik van de Colruyt kwam, zij met zijn tweeën stonden te dansen en alles wel zeer goed lieten shaken. Zij wierpen kushandjes naar voorbijgangers, of lieten hun deur naar buiten openstaan, zodat flarden door de wind verstrooide R&Bmuziek je blik onwillekeurig naar hen deed glijden.

Nu, in het kleine stukje Kortrijksesteenweg tussen huis en centrum waar ik nu over spreek, zijn er maar twee kotjes. De Flash en de Pussycat (nu weet je ook alweer vanwaar Boma zijn mosterd haalde). Terwijl het eerste strategisch bijna recht tegenover de uitgang van de Colruyt gelegen is, heeft het tweede heel wat minder troeven uit te spelen. Het zat er al langer aan te komen dat veranderingen noodzakelijk waren.

Toen ik daarnet naar huis fietste, kwam ik twee potige mannen tegen. Een brede grijns op hun gezicht, werkhandschoenen aan, en een John Wayne-walk alsof zij te lang op het zadel van een paard gezeten hadden. Stappend richting de Pussycat. Ik dacht nog, het is nog maar 12 uur!, toen ik zag dat zij naar karuur drie liepen, die olijk fluitend boven de vitrine hing om daar de neonlichten te vervangen. Vandaar dat hun oogskes zo blonken.

So what’s on tonight: als ik vanavond om 22 u mij richting huis begeef, zal ik u eens zeggen waar ik er zag binnengaan. En of de lichten tellen of het heupwerk.

visnetcriminaliteit

Het was I (l) Techno dit weekend en dat hebben we geweten. Fiets gaan zoeken tussen de duizenden anderen aan het station van Gent. Twee banden plat gestekt.

Drop Dead Gorgeous

Ik lag gisterenavond in mijn bed, zoals dat wel vaker gebeurt, net op het randje tussen slapen en wakker-zijn te zweven, tot ik opeens rechtop schoot en mijn ogen wijd open sperde. Ik zweer het u, dat ging zelf gepaard met een korstondige adrenalineopstoot. Met slechts één gedachte in mijn hoofd, zijnde ‘RIGOR MORTIS’. Ik weet het aan mijn verstrooide halfslapend/halfwakker toestand en was het alweer vergeten, draaide mij om en sliep weer verder. Dacht ik! tot ik daarnet bij het opschudden van mijn dekbed een papiertje deed opwaaien, dat klaarblijkelijk op mijn nachtkastje had gelegen, en waarop ik met fijn zwart stiftje bovenstaande woorden opgekrabbeld bleek te hebben. Nu, het rare was niet zozeer dat ik die woorden opgeschreven had, dat doe ik wel vaker met het idee ‘morgen eens googlen’ (want ondanks het vaag bekende wist ik de exacte betekenis er niet van), maar nu kon ik er mij helemaal niets van herinneren. Ik kan mij trouwens ook geen deftige reden geven waarom ik nu juist daar aan dacht enzo.

Daarnet googlede ik dus even om te zien wat het juist was, en kwam hier terecht. Lijkstijfheid dus?! Feit was dat ik gisterenavond inderdaad zeer koud had in mijn bed, en dat ik net voor ik ging slapen op Canvas zeer geboeid naar ‘OverLeven’ had gekeken, waarbij men zich afvroeg hoe een mens bij uiterst lage temperaturen (-30°C en meer) kon overleven. (Waarvan de conclusie, voor de geïnteresseerden, te herleiden was tot: “het zit allemaal in uwen kop”). Dat kan dus een verklaring bieden: misschien wou ik die mooie beelden van bevroren ledematen via onderbewuste wegen kanaliseren, hoewel ik vrijwel zeker weet dat ze dat niet vermeld hebben in die reportage. Lijkstijfheid dus, hellow!

(En is het trouwens niet hoogst toevallig dat de shuffleknop van mijn iTunes net bij het redigeren van deze tekst ‘Drop Dead Gorgeous’ laat afspelen. Ik dacht het niet, hé, hé?!)

(Ik heb hier trouwens ook nog zo’n papierke met ‘Julien Sauvenier’ op, iemand?)