A Moment For Qahwa

Nog twee dagen en ik ben van drie weken vakantiejob af. En marginaal volk dat ik al gezien heb. En marginaal dat ik daar zelf door word. Na drie dagen orderpicken, twee dagen DI-kassierster en dooskes goed zetten (heeft u een delhaize-plus-kaartje? Nee ik weet niet wat pliqueskes zijn, ja ik heb geen eitjes voor in de frigo maar weet niet waar, neen wasspelden verkopen we hier niet, neen meneer, dat zijn de grootste condooms die we hebben (stoefer).. overtreft mijn vakantiejob van deze week alle gevestigde records.

Op twee dagen hebben er al meer mannen naar mij gefloten dan in de vorige drie weken samen. Op twee dagen heb ik nog nooit zoveel jeansbroeken-waar-ge-frieten-op-kunt-bakken gezien dan elders, en ochja, marcellekes met zweetranden. Nog nooit heb ik veiligheidsschoenen moeten dragen en nog nooit heb ik op beide kanten van mijn enkels meer blauwe plekken gezien dan anders. Nog nooit eerder zoveel geroddel gehoord. Nog nooit eerder zo grauwe tanden gezien. Nog nooit eerder zo doorgewerkt als de groepschef *niet* keek. Nog nooit heb ik in hemelsblauwvuile Randstad-t-shirts rondgelopen, en nog nooit eerder heb ik zo vreselijk saai gevarieerd werk gedaan. Dozen opensnijden, alles van ín die doos uít die doos smijten, alles wat in plastiek gewikkeld is uit diezelfde plastiek halen, ipv per tien nu per vijf verpakken in plastiek. Etiketten kleven. Paletten transporteren, paletten omwikkelen, dozen stapelen op paletten, kladblokken per vijf verpakken. Papier snijden. Bonnen ontcijferen. Stockpapieren gereed maken. Stickers van de grond trekken. Rubberkes van de machinen vervangen.
Tot overmaat van ramp ben ik al twee keer op de twee dagen mijn boterhammen vergeten, dronk ik gisteren soepkes (gratis ze meiske!) terwijl die dag al het leidingwater vervuild was, was ik vanochtend al het sleutelke van mijn locker kwijt waar ik goddomme 2 werkuren waarborg voor gegeven heb. Terwijl het gisteren nog was van ‘ja meneer, ‘k ga er zorg van dragen hoor’ (waarop respondent repliceert van je: daarom die waarborg, mensen letten der niet op waar ze hun sleutelke steken) stond ik vanochtend voor zijn deur van je ‘en ik ben mijn sleutelke al kwijt…’

Gelukkig heeft iedere dag ook zo zijn hoogtepunten: naar de wc lopen en daar vijf minuten blijven zitten terwijl Kate Ryan voor de duuzendste keer voyage voyage naar u kweelt. Zien dat mensen die nog bij u zaten in het eerste middelbaar dat werk elke dag moeten doen. Verstaan wat degene die naast u staat vertelt (machinen maken lawaai, maar bovenal: mensen spreken plááát). Voor de rest zijn het daar een bende asociale interims en een exclusieve die-hardkern.
Maar ik verdíen ze, hoor, mensen…

En ondertussen mag u eens oost-Vlaams dialect ontcijferen:

- ik geef hem een plakke,
- oude mekens,
-’t is keuring,
- ‘t is getoucheerd,
- het zeerst lopen,
- ’s nuchtings, ’s noens
- ge moet daar voor lezen
- gij zijt een stoute
- dat is nen aardigen
- pladderen en spledderen
- schreven maken
- hakkelen
- in positie zijn (beter: in poziese)
- nen wrede leegaard
- commissen doen
- van ze leven
- zijn lochting
- versmoren
- ik hoor schoon iemand in ‘t magazijn
- tons wast ie schui
- nen bangeschijter
- ze moet haar blaffeturen houden
- ge moet daar nie mee meusen
- toet, toet!
- bezen geven
- zien dat ge niet uitsliert

Nog twee dagen.. !

Eigenlijk is er totaal geen goeie aanleiding om deze foto’s online te smijten, maar bij het zien ervan werd ik zowaar door een golf onmiskenbare nostalgie overspoeld. Naar onze eerste Grote Reis naar het Buitenland eind jaren tachtig. Naar de Oostenrijkse bergen, met BBL-hoedjes op ons hoofd om niet te worden zoals Moriaantje zo zwart als roet (of om die vreselijke froufrou te verbergen). Glijden op plastiekzakken en steeds herkenbaar aan onze kleurrijke pulls (let vooral op mijn hippe adidasschoenen, ik had ze toen al..). Wilde bergrivieren overwinnend door dammen te bouwen..

We waren vijf, zeven en negen toen we voor de eerste keer naar Oostenrijk gingen. Saromapuddingskes eten, mama en papa zien verbroederen met de gehucht-inwoners op de lokale bierfeesten en ik mopperend omdat ik al dat Duits geweld rondom mij niet verstond.
Broer was de durfal van de bende, die op de soms maar 1m brede bergpaden altijd zo dicht mogelijk bij de afgrond liep. Ik was dan weer de jongste die hem maar al te graag na-aapte (waarschijnlijk daarom dat ik hem nadoe wat betreft grassprieten in je mond steken.. maar, haha, zíjn pose op deze foto!). Dus ook wat de randen betrof. En daarom werd ik dan maar met een touw vastgebonden aan het middel van mama. Niet leuk…, tot zij eens uitgleed en ik haar van vallen in een plaatselijke rivier (de Rosanna! Hallelujah) redde.

T waren tijden..

Als er ergens tien geboden voor de goede student bestaan dan maakt de regel ‘om te slagen voor een thesis dienen uw thesis zelve en uw promotor zich vóór de verdediging ervan al enkele malen in dezelfde ruimte bevonden te hebben’ daar ongetwijfeld deel van uit. Laat dat nu niet het geval zijn, en laat nu dát ervoor zorgen dat er hemeltergende knopen in mijn buik zitten en ik bij het zien van de met veel liefde en medelijden klaargemaakte spaghetti op slag misselijk bent. Strakskes, donderdag zes september om 16 uur gaat de wereld ten onder..

Thesis’verdediging’ dan ook nog: klinkt alsof je uzelve in een of andere maliënkolder moet hijsen om de zwaarden, messen en pijlen die men u ongetwijfeld zal toewerpen toch een beetje te kunnen ontwijken.

*duikt weg*

(en gaat schoenen met hak gaan zoeken)

Hoe decadent kan een radiostation doen om op te vallen? Waarschijnlijk las u het vanochtend in de krant (als u het geluk heeft dat er geen Q-music opstaat op uw werk). Q geeft een ruimtereis cadeau (een ruimtereis!). Afgezien van het feit dat een raket de ruimte insturen ten eerste verschrikkelijk slecht is voor het milieu (zagen over de opwarming van de aarde en de slechte zomers zijn constanten na de weerberichten op verscheidene zenders,  maar eens een beetje kritisch en milieubewust nadenken vooraleer men beslist een dergelijke prijs uit te reiken gaat hen dan weer te ver), kan het geld dat aan een dergelijk folieke gegeven wordt voor andere en overduidelijk betere doelen besteed worden (daar hoef je helemaal geen wereldverbeteraar voor te zijn). Wat papzak Ornelis ook mag beweren, ik denk niet dat het de natte droom is van vele Vlamingen om de ruimte in te gaan. Wat hen echter waarschijnlijk wel niet zal weerhouden om mee te doen, want achja, het is gratis. Decadent en degoutant.

Ten tweede: wat bezielt de mensen om goede liedjes te verkloten door er op te gaan r en b-en? En al die mottige covers die op niets trekken? Tainted love bijvoorbeeld, of Africa van Toto, of, of..?

Ten derde: waarom is Brussel Midi afgeschaft? Het was altijd leuk om uw boterhammekes op te peuzelen en ondertussen naar Dave Peeters zoetgevooisde stem te luisteren. En nieuwe mensen te leren kennen. En nog eens een redelijk goed interview te horen. Hebben ze dan eens een sterk programma, voeren ze het af.

Tss, de radio is om zeep.