het kunstmatige weeskindje
mei 23, 2007
And so it is… vandaag mijn aller- (aller!-)laatste les aan den unief gehad. Reden te meer, zo dachten velen, om eens goed en lekker nostalgisch te gaan doen en te leuteren over hoe goed we het wel niet hadden en herinneringen op te halen ‘ach weet je nog dat X toen Y gedaan heeft’ enzo. Ik ben er persoonlijk niet voor te vinden. We hebben nooit een echte klas gehad en zullen er ook nooit een echte hebben, dus waarom zouden we er een kunstmatig tot leven wekken voor een o zo bejubeld klasuitstapje (het enigste in al die jaren) te maken. Om op café nog eens te gaan beschrijven hoe mooi en goed enzo het was. Mensen die ik nog wíl zien, die zal ik wel nog zien. En bij de anderen was het vandaag letterlijk ‘Dag, tot nooit meer’. Klinkt nogal definitief he.. Nu, eerlijk is eerlijk, ‘t doet mij toch ook wel wat te weten dat ge op 21jarige leeftijd opeens al ‘afgestudeerd’ zijt (in het buitenland verklaren ze u daarvoor zot), en temeer, dat de jaartjes antropologie nu definitief passé zijn (hm, hout vasthouden denk ik). Maar opeens ook in te zien dat…
- die thesis (die tweede zit is, reeds) nog af moet (en met de huidige promotorstand van zaken lijkt dat niet in orde te komen)
- ik pas daarná kan en moet beslissen wat volgend jaar te doen.
En dan vooral dat puntjen twee. Hell, mijn hoofd is helemaal nog niet klaar om zo van die levensomwentelende vragen op te lossen. Ik wil nog reizen, leren, studeren, genieten van niet-werken… Ik wil (denk ik) niét meer thuis gaan wonen, waar dan wel? Voor hoe lang, met wie? Alleen, weer op kot? U merkt het, chaos ten top hierzo.
Hard to comment on this one.
Commentaarboxjes zijn niet groot genoeg om hierop in te gaan.
Waardeer de echtheid in het “dag en tot nooit meer”, want de meesten zijn gewoon passers by. Zelfs een vage herinnering zou de meesten nog tot teveel eer strekken. Dit alles zonder arrogantie hoor, al staat het iedereen vrij er ‘t zijne/’t hare van te denken.
Afgestudeerd op je 21e, ik heb me er altijd voor behoed. de levensomwentelende vragen schrikken me nu nog vaak af. Eigenlijk niet zozeer de vragen zelf noch de antwoorden, eerder …
ach wat zou ‘t. wie maalt daar nu om. Jij maakt vast ook goeie en minder goeie keuzes, maar jij zult allicht kiezen. Iets wat teveel anderen niet doen.
als ik nu een huisje vind in Deinze,
dan vergezel je me toch…
Niet aan denken, niet aan denken
ik wil er ook niet aan denken
niet aan denken, niet aan denken
drank, nu!
[...] mei 24th, 2007 · No Comments Herkenning. [...]
Idd pijnlijk, ik wilde ook niet naar huis gaan wonen na het ultieme kotleven… Ik heb het toch gedaan, niet makkelijk. Maar kijk, een jaar later en we wonen weer bijna alleen!
In Petegem staat er een hoeve te huur voor iets van €750 per maand. Buhut! ‘t Is één mee 4 slaapkamers, dus als ge een paar mensen kunt opscharrelen om mee te doen, ebde gij voor een schappelijke prijs een hoeve ter uwer beschikkink.
How ’bout that now?
oh oh oh! exact dezelfde vragen hier. van “eerst examens maken en dan pas denken”. maar dan toch. oh oh oh. het lijkt definitief hé, maar het is da niet, beslissingen kunt ge omkeren, en niemand verplicht u mee te stappen in de hele zooi. en reizen kan ook nog.
desalniettemin: oh oh oh hell in that head!