A Moment For Qahwa

Diep in mij ben ik sadistisch. Daarnet liep de huppeldepup Mary Poppins-onthaalmoeder van enkele huizen verder voorbij met haar ‘kar’. (Jaja, die gaat haar kinderen aan’t school ophalen met een kar waarachter er nog een stuk of zes moeten slenteren omdat ze er niet allemaal in kunnen… De wereld is toch zo oneerlijk..) En opeens, recht boven mijn huis en haar hoofd, een knaldonderslag van jawelste. Hysterie! Paniek! Het grappige was dat bijna al die kinderen het tegelijk op een huilen zetten. Echt zo van die uiterst naar beneden getrokken open monden en dichtgeperste ogen met deciliters tranen. Ha ha.

But do thát make me an evil person? Don’t think so, want daar helemaal vooraan op het koetsierbankje van de kar zat een jongetje de wenende kindergarten hikkend, schuddebuikend en vooral héél hard uit te lachen.

Dat ik mensen krijg op mijn blog die waarlijk hele rare googletermen ingeven is een feit. Ik denk dat dat bij u even erg is. Maar de laatste tijd wordt er meer en meer gegoogled op de termen ‘kot leuven’ en dan komen ze hier terecht. Het is nu eenmaal een feit dat via tinternet heel wat koten ontdekt kunnen worden (zo kwam duvelman hier vorig jaar (en eveneens in de blogroll) terecht door me na het posten van een fotootje van het vorig-jaar-kotfeest mede te delen dat hij op nèt hetzelfde kot gezeten had. Want dat schept nen band he. Ik hoor het u al denken: de wereld is klein, nietwaar).

Nu, ‘kot leuven’ dus. En ik ben pro internet. Kotentochten worden samen met de mama’s (en hún GSM) aangevangen, en iedere dag zie je er wel een paar stilstaan bij dat kot net voor je waar er al een maand ‘te huur’ aanhangt (voor slechts 450 euro exclusief kosten). Diezelfde mensen storen de studenten die net zoals ik aan de straatkant zitten door op ramen te kloppen, fijntjes te lachen en te vragen ‘of er koten vrijkomen’. Googlet eens, mensen, en laat mij met rust.
Wat mij eigenlijk tot de clue van deze post moest leiden. Twee jaar geleden, toen ik nog in Gent studeerde, wouden vriendin H. en ik een duplex, studio, kot delen. H. had veel gegoogled, en ik ook. En veel gemaild, ik nog meer. Tot ze mij vertelde van haar vriendin, die dat jaar ook een kot zocht en een waarlijk mooi blinkend fotootje online tegenkwam, niet al te duur, perfect gelegen, en uitermate geschikt voor haar. Zij mailde, en kreeg alle informatie die ze nodig had. Zelfs meer. Tegen betaling van één voeten-ruiken-en-strelenbeurt per week kreeg zij de hele studio, met alle kosten erbij, gratis ter harer beschikking. En, zo zei de man, dat was niet abnormaal. Er bestonden zelfs sites over mensen die dat deden. (Nu, daarnet ging ikzelf eens googlen op voetfestisjisme/voetfetishisme en ik kwam op werkelijk heel grappige dingen uit). Elk zijn meug, nietwaar.

Vriendin van vriendin in kwestie is er niet op ingegaan. Maar vier uurtjes teengesnuif per maand, komaan, er moeten toch zeker wel studenten geweest zijn die daarop zijn ingegaan?

Gisteren naar een concert van Yevgueni gegaan in de Ha! Handelsbeurs, als een beetje te laat verjaardagsgeschenk. Alwaar we als voorprogramma het mij totaal onbekende groepje het zesde metaal op ons bord kregen. Wat ik u mededeel omdat dat serieus de moeite was. Sappig West-Vlaams, een West-Vlaams zingende vioolspelende Brusselse, een zalige contrabas. En omdat de drummer misskien niet zo opviel: ge hebt dat ook goed gedaan manneke. Teksten die afwisselend u eens serieus tot nadenken aanzetten oftewel ferm deden lachen. Over mint’n veur den oasem, tot topp’n veur katsjee. Over hoe stout dat Thierry es, omdat ie zeumoar op uw muile dest. En vooral veel schoon volk daar zo vanvoor op dat podium. En serieus… waar Yevgueni amper in slaagde, vote ik Wannes zijn bindteksten for president! Dat ze soms langer waren dan zijn liedjes zelf nemen we der graag bij. Tedju ik heb moeten lachen.

Luister hierzo

Btw Wannes manneke, moest gij hier ooit eens terecht komen, ik verstond eigenlijk wèl West-Vlaams, ma keu’ngkasse nu niet sebiet.. Desalniettemin, nu heb ik toch mijn minuut of fame gekregen.

Gisteren nog eens naar de tandarts gegaan. Voor een of andere reden kreeg ik zondagavond helse pijnen in mijn linkerbovenhoektand en ik dacht ‘tiens, wel een rare plek voor een gat’. Maar aangezien ik welhaast niet meer kon happen zonder een verkrampt gezicht te trekken dacht ik: hoognodig! Tandarts to the rescue! Dus ging ik maandag naar de tandarts om te vragen of ik ‘zo rap mogelijk alstublieft merci’ een afspraak kon maken. De volgende dag reeds, drie uur, kwam ik daar wederom toe, placeerde mij in de stoel, deed mijn mond open, waarna er een heleboel speekselafdrijfdingskes en pincetjes en tangen ingepropt werden. (btw, waarom stellen tandartsen u altijd vragen als ge daar met een open mond heel immobiel ligt te wezen en helemaal niets kunt uitstoten?). Na een gewroet van jewelste (zéker in een gat, waar zou ze anders in kunnen wroetelen?) zei ze dat ze niets zag. Niets. Zelf geen millimeterke caries ofzo. Ik geloofde haar niet. En ik zei het haar ook. “wete”, zei ik, “ik geloof u niet”.

“Ja meiske”, zei ze, “het is inderdaad raar maar ik kan echt niets zien daar”. En dan zei ik: ‘maar…. misschien zit er gelijk wel een gaatje tussen die tanden, zo daar waar ge niet bij kunt en wat ge helemaal niet kunt zien?’. En ja, dat kon, zo bleek… En om dat zeker te weten moest ze een gat boren. En kijken of er ergens zo tussen twee tanden in dus wèl een gat zat.

Dus krijg ik daar een verdoving van jewelste in mijn tandvlees geprikt. (Lees: ze stekt, en zegt nadat ik al lang ‘aauw’ dacht dat het een beetje ging prikken.) Toen ze me had uitgevraagd en onderwijl wachtte tot de verdoving zijn werk zou gaan doen, en ik had laten vallen dat het mijn laatste jaar was, begon ze te vertellen dat ze indertijd met slechts 25 man afstudeerde en ze een beetje ruzie had met al die mensen enzo op het einde van het jaar, en niettegenstaande ik dat enorm spijtig vond voor haar kon ik toch geen medelijden opbrengen want guess what, het kon mij amper een reet schelen. Binnen mijn linkerhoofdhelft voltrokken zich immers ongekende en zeer bijzondere processen. Awesome! Toen mijn neus al volledig gevoelloos was en de verdoving zich een weg baande naar die mega zak onder mijn linkeroog onderbrak ik haar litanie en zei ‘dat ik mijn neus gelijk nie meer voelde en of dat dat lijk wel normaal was dat mijn oog wa ging gaan trekken?’. Volkomen normaal, zo bleek.

Hanyway, de verdoving werkte perfect en nadat mijn hoofd een vijftal minuten beefde van al het geboor en gefrunnik aan mijn tand kreeg ik het verdict: geen gat te zien. Een volkomen normale tand. Schoon gepoetst, schoon verzorgd. Daar stond ik mooi (met mijn mond vol tanden, haha!) met een serieus groot geboord gat in mijn tand, dat nog opgevuld moest worden enal. EN DAT ZONDER DAT HET NODIG GEWEEST WAS. En ik, stomme kalle, dacht pas achteraf dat het eigenlijk mijn eigen stomme schuld was dat ik met zo’n gat opgescheept zat in mijn perfect gezonde mooie witte tand. ‘Waarschijnlijk mijn tandvlees’ dat zo zeer deed. Een gat voor niets, een opvulling voor niets. Iemand geld nodig? Want i’m actually throwing het geld door de window ze!

Daarna op de fiets, ik draaide nog wat na, toen ik A. tegenkwam. Ik kon lijk met een naald in mijn linkerneushelft gestekt hebben, want ‘k zou het toch niet gevoeld hebben. Maar ge kunt u niet voorstellen hoe een vreselijk mottig gevoel dat geeft. Gelijk dat uw gezicht voor de helft opgezwollen en dik staat. En dat als ge praat, uw lip zo’n beetje blijft hangen. En dat als ge lacht, enkel uw rechtermondhoek naar omhoog wordt getrokken. En geef toe, wat voor zicht is dat. Ik er mij dus vlug vanonder gemuistd, fiets weer op en onder de weg heeltijd in mijn kaak stekken, om te voelen of ‘t nog niet ontdoofd was.

Hanyway, wat wel wijs was, is dat als ik water dronk, mijn linkerliphelft dacht dat het warm water was terwijl mijn rechterliphelft er de andere helft op moest wijzen dat het wel degelijk water uit de frigo was.

And so it is… vandaag mijn aller- (aller!-)laatste les aan den unief gehad. Reden te meer, zo dachten velen, om eens goed en lekker nostalgisch te gaan doen en te leuteren over hoe goed we het wel niet hadden en herinneringen op te halen ‘ach weet je nog dat X toen Y gedaan heeft’ enzo. Ik ben er persoonlijk niet voor te vinden. We hebben nooit een echte klas gehad en zullen er ook nooit een echte hebben, dus waarom zouden we er een kunstmatig tot leven wekken voor een o zo bejubeld klasuitstapje (het enigste in al die jaren) te maken. Om op café nog eens te gaan beschrijven hoe mooi en goed enzo het was. Mensen die ik nog wíl zien, die zal ik wel nog zien. En bij de anderen was het vandaag letterlijk ‘Dag, tot nooit meer’. Klinkt nogal definitief he.. Nu, eerlijk is eerlijk, ‘t doet mij toch ook wel wat te weten dat ge op 21jarige leeftijd opeens al ‘afgestudeerd’ zijt (in het buitenland verklaren ze u daarvoor zot), en temeer, dat de jaartjes antropologie nu definitief passé zijn (hm, hout vasthouden denk ik). Maar opeens ook in te zien dat…

- die thesis (die tweede zit is, reeds) nog af moet (en met de huidige promotorstand van zaken lijkt dat niet in orde te komen)

- ik pas daarná kan en moet beslissen wat volgend jaar te doen.

En dan vooral dat puntjen twee. Hell, mijn hoofd is helemaal nog niet klaar om zo van die levensomwentelende vragen op te lossen. Ik wil nog reizen, leren, studeren, genieten van niet-werken… Ik wil (denk ik) niét meer thuis gaan wonen, waar dan wel? Voor hoe lang, met wie? Alleen, weer op kot? U merkt het, chaos ten top hierzo.

Eergisterenavond: half ziek terug van Leuven naar Deinze. Laatste trein naar huis, net op tijd er in. Voorbij de Brussels, half indommelend ondanks omgeven door Franstalige naveldecolletés en vodka-redbull in plastieken flessen, en MPdries op maximum die klinken als slechte laptopboxen. Mèt netjes ingevulde campuskaart. Way heej to the NMBS for da campuskaart. Van ritjes van 4,5 euro met de go pass naar ritjes van 1,20 euro met de campuskaart! Leve hun student-inleefvermogen!

Nu, sinds gisteren weet ik dat campuskaarten maar 50 dagen geldig zijn - en dat je dus gratis autoritjes naar Leuven best afslaat om optimaal van uw kaart te profiteren. En dat je als die kaart de 13^e vervalt en je de 16^e nietsvermoedend de trein neemt, je gelijkertijd als een halve crimineel aanschouwd wordt. Door kutconductrices. Kennis die mij dan weer 72 euro kostte. Ofnee, eigenlijk 25 euro als ik direct kon betalen. Wat dus niet het geval bleek te zijn. Dan ging het, zo zei de kutconductrice, iets meer zijn. OK dan…, maar van 25 naar 72? Zwartrijders die direct kunnen betalen, betalen zelf een stuk minder… En toen ik bij het afstappen in het station ging vragen hoe dat dat opeens zoveel meer kon zijn, en ik haar vroeg of ik dat eigenlijk ook met kaart had kunnen betalen (en dat zo bleek te zijn, en zij dat niet vermeld had) was het hek helemaal van de dam. ‘Sorry’, zei ze nog, alvorens de treindeuren dichtbiepten en de trein weer verder reed en mij daar sprakeloos op het perron liet staan. Madam, zeg ik u, u bent een geit. Zo’n witte met sik, gelijk uw overgeblondeerd haar.

En dan de tweede trein, conductrice II komt, ik toon mijn boete en wordt van kop tot teen gemonsterd. Jaha, zei ik… voor u zit een halve crimineel mèt boete! Nog een chance dat ze zei dat ze me niet geloofde…

Nu, wat geit I betreft, klachtenbrief verzonden. Hopen dat het iets uithaalt… want die boete (die ik btw helemaal alleen betalen moet) bedraagt welhaast evenveel als een driedagenticket voor Dranouter…

“K, gij spreekt soms zo in academische termen.” … zei S. mij woensdag. “Ge hebt al twee keer ambigu gebruikt: de ene keer had ge een ambigu gevoel en de tweede keer was het een ambigue situatie. Ge gebruikt desalniettemin, ge gebruikt dichotomie en ik weet niet eens wat dat betekent, verder ook nog ware het niet dat, niettegenstaande en nu zegde compositorisch gezien.”

Gisteren hoorde ik dan weer van zus dat mijn voorlopige thesis totaal niet leesbaar is omdat mijn woordkeuze te moeilijk is. Ik steek het op de schuld van de papers, de thesis en de boeken waar mijn neus elke dag weer tussen zit. En eigenlijk vind ik dat stiekem wel wijs, zo wat proffentalk uit uw mouw schudden.

Excuseert u mij nu, moet nog wat historische componenten van de rooms-katholieke socialisatieprocessen gaan omschrijven, en er een spatiale variant in verwerken. Amen

Een stok van Vuur tegen mijn hoofd om tussen de deur te houden bij tanende sociale activiteit..

Wees meer impulsief. Impulsiviteit for president.

Ga eens naar Dranouter. Of boombal.

Zet geen Damien Rice op. of Postal Service. Of I am Kloot.

Organiseer eens een (kot)feestje en nodig slechts enkele tot geen enkele vrienden uit zodat je wel vrienden-van moet leren kennen, nodig dan eens impulsief iemand uit om op de extra matras in uw kamer te slapen, en ga dan eens impulsief die persoon gaan bezoeken waar hij/ zij woont.

Teken met krijt op straat, en nodig uw buren uit om hetzelfde te doen. Volgende week editie II.

Schrijf nog eens oldskool brieven, met een foto in, en op oldskool briefpapier. Naar uw pennevrienden/vriendinnen van vroeger. Naar mensen die nog met u op kamp geweest zijn. Naar mensen die je graag hebt en had en waarvan je weet dat ze uit hun dak gaan bij het krijgen van èchte post. (wuift eens).

Spreek al eens een onbekende aan op de trein.

Bied iemand een gedeelde paraplu boven zijn hoofd aan als het regent.

Ga naar het allerleukste feestje van het gehele jaar in Leuven en drink er worldshake zodat jij en de mensen rondom je ook beginnen shaken.

Ga naar je favoriete caféetje, alleen.

Schrijf vooral geen thesis.

Oja, doorwerpen.. euh, Caramel (al was het maar opdat hij nog eens iets zou schrijven), en Flouise?

Ge kunt u op een wolk niet zetten, want ge valt er zo door…

De nacht was vol vervormde stemmen,
klapperende deuren
vluchtende schaduwen
en korstjes in mijn bed.
De morgen weldadig en zacht als wollige watten
Daartussen stond ik, en ik wist niet waarvoor gekozen.