Complete my mission..

Ik dacht zo; laat ik nog eens wat posten. Maar mijn inspiratie was gaan vliegen. Dus dacht ik weer; dan vraag ik het de anderen maar. En dat gaat als volgt: neem het dichtstbijzijnde nederlandstalige boek – klap het open op p. 56 en schrijf de vierde zin neer alhier. Eens kijken waar we dan binnen drie dagen zitten … en wie het interessantste aan het lezen is (en ook wel wie die bende onverlaten is die af en toe deze blog frequenteert en niets achterlaat).

En het begint alzo;

“Iedere vampier moet zijn premie ophoesten en als hij dan eens hongerig thuiskomt, zijn andere verplicht hem te helpen.”

Meritocratie

Boven ons brandden duizenden lichtjes
alsof iemand een groot zwart plastiek voor de zon had gehangen, en er gaatjes in geprikt.

Want warm en zwoel, dat was het, de hele nacht lang.

Een flesje wijn, of twee, of drie, een tafeltje op het terras, een paar glazen, de warmte van een zomeravond.
En toen zei er eentje:
liefde, dat is vriendschap plus passie

De anderen knikten.

Een muziekje werd opgezet en we schudden met onze poepen. De lichtjes van boven ons nu in ons hoofd.

Zo zaten wij daar…

Vanavond was het: … tussen de portoglazen door lessen leren aan een ander, die je eigenlijk zelf nooit geleerd had. En waarover je dan ook amper spreken kon. Maar wat zou het, het was wat hij horen wou.

Hij zei dat hij niet boos was. En of hij boos was. En of hij boos moest zijn. Dat zij dan weer niet jaloers is, en of ze jaloers is? Ze heeft geen reden. Ze weet nooit wat ze wil. Hij heeft het grootste gelijk van de hele oude Markt, maar eigenlijk wil hij haar alleen voor zichzelf. En wel op het moment dat ze uit zijn ogen en zijn leven verdwijnt. Om een grens te trekken zegt ze, anders krabt hij haar zo de ogen uit. Door haar is hij ’s nachts wakker. Wat zou het dat zíj wakker is. Als zij niet op het toneel was verschenen dan zat hij vast nu in en stoel in slaap te vallen of op de veranda voor zich uit te staren. Maar ze is er, en ze verdwijnt maar niet. Alleen door haar is dat wat bijna donker was weer opgeflakkerd bij hem. Hem mag ik graag. Maar haar helemaal niet.

Bodo van het melkhuisje…

Ik heb apparently een haar-fetish de laatste week. Gisteren op de trein (de trein, uw beste vriend in het kweken van blogverhalen) zat een kale oude man te bellen. Normaal gezien luister ik steeds met half oor naar zulk een gesprekken (ze vragen er dan ook gewoon om om afgeluisterd te worden), maar toen hij opeens ‘ik zit echt met mijn handen in het haar’ zei waren ik en meteen ook al zijn naaste buren vol aandacht. Komaan, een Bodo-lookalike moet zo’n dingen toch niet in zijn mond nemen he..

De koe staat in de wei, en een ezel zijde gij

Gaan er eigenlijk nog mensen naar Werchter toe? Mensen boven de twintig dan, die bereid zijn meer dan 160 (doe maar maal twee) euro te besteden om tussen 16-17-18jarigen te gaan rondhuppelen, om vier dagen achter elkaar amper nachtrust te hebben, om vier dagen met vettig haar rond te dretsen en zich ofwel vier dagen na elkaar tot blazen toe te laten verbranden of zich vrijwillig laten uitregenen? Hanyway, ik heb de wei (ik gebruik festivaljargon jonges) van Werchter nog nooit betreden. Ik vond dat te duur. En waarschijnlijk was het ook niets voor mij. Te druk. Rampverhalen gehoord over expres omver gestoten rijen chemische wc’s en diens respectievelijke inhouden, die de mensen die zich daar per ongeluk in bevonden voor vier dagen kleurden en lieten geuren. En over niet slapen, always omgeven zijn van de jointdampen, hongerlijden, zweetgeuren, twee-euroots-voor-een-plat-waterke enzo.
En dan was er opeens de vraag of ik mee t-shirts wou gaan verkopen. Vijf uur werken op een dag, met zicht op het hoofdpodium. En gratis entree, gratis drankbonnekes en tijd voor enkele optredens naar keuze.
Ik ben er nog steeds niet aan uit..

Roos

Schilfers. Bewust geen verkleinwoord gebruikt om die ondingen te benoemen. Ik vind het een very high jak-gehalte hebben. Net als die dingen te zien liggen op donkerblauwe, donkerbruine of zwarte pulls van degene voor of naast u. Ik ben er goddank van gespaard gebleven. Dacht ik. Tot vanochtend na een oog in de spiegel geworpen te hebben en nadere inspectie er enkele witte pellekes in mijn haren bleken te zitten. Ok, ge moest al eens heel goed kijken om ze te bemerken. Enfin, woelde ik met mijn hand door mijn nog kortere dan ervoor-coupe, dan sneeuwde het net nog niet in het land van de mensen. Of op mijn zwarte pull. Nog net geen gruwelscènes voor de spiegel. Maar toch leverde die spiegel mij het onverbiddelijke bewijs, schilfers, en geen idee hoe dat opeens komt. Mijn haar dat de overstap van halflang naar 15 cm niet kan verdragen? De zon? Verandering van klimaat enzo?
Hanyway, daarnet zaten wij rond de keukentafel en waren we over psoriasis en schilfers bezig. Heel gezellig. Het werd tijd voor mijn bekentenis. “Last van schilfertjes”? Vroeg M. daarop, als in de eerste de beste reclamespot. “Dan moogt ge uw haren niet veel wassen”. Laat dat nu mijn tweede jukkie-jak-haar-is-voos puntje zijn. Mensen met zichtbaar vette haren, die associeer ik met gehavende gezichten en zweetgeur. “Liever schilfers dan dat!” trok ik ten strijde. Ik zal mijn hoofd wel eens een amandeloliekuur geven, de remedie van de mama, voor álles. En helpt amandelolie niet, dan is er ook nog meme’s remedie: eau de cologne, helpt naar het schijnt voor alles. Voor WO II dan, waarschijnlijk.

Geen haar op mijn hoofd (hebde em?) die er trouwens aan denkt van die shampoos te kopen. Enkel in extreme gevallen. We moeten mijn haar ook niet uitdagen, ook al zou het preventief zijn. Amandelolie for president.

Koolbruintje

Ik gooide daarnet het laatste restje koude koffie uit mijn tas *hups* door het open raam en hitte daardoor keihard twee paar witte vlindervleugels in hun tikkertje-spel. Gezamenlijk vielen zij naar benee. Een minuut later had de zon de koffie er al uitgedroogd en vanaf heden gaan de koolwitjes als koolbruintjes door het leven.

werd

Qua visual kan dat wel tellen denk ik zo …

Een beetje reklaam..

Leuvense en daarrond wereldmuziekfanaten, eat your heart out, morgen mañana is er het GLADNO SRCE* festival(letje) in het nieuwe epicentrum van Leuven “der Machine” (Naamsestraat) (What’s in a name), avec GADJO (Jazz/Oost Europese zigeunermuziek) en LOKOMOTIV (Braziliaanse percussie/batucada) en zoals degene die dat laatste kennen wel weten zal het weer enorm zwieren met die poep worden. Komen vanaf 21;30 u voor 3,5 euro en het goede doel!

En nu we toch bezig zijn, 28 april is het Popallure in Brielpoort Deinze, voelt iemand zich geroepen mee te gaan? (Tim! Joke!)

Dood aan de dictatuur der pulls op de schouders

Mijn velleke ruikt naar zonnecrème, ik heb sandalen aan, een T-shirtje zonder mouwen en een rok, en straks ga ik gaan barbecuen.

Volgens mij is het zomer..

Messen bovenhalen at 3 o’clock

Brillen werden op neuzen gezet, brillen werden met een nijdige ruk weer van die neuzen gesnokt. Zetels werden verschoven, lichten werden aan gedaan, uit gedaan, herschikt. Pincetten werden ontsmet, steriele gaasjes bovengehaald, ontsmettingsmiddel kwistig verbruikt. Gevloekt werd er gedaan, op de grond gestampt ook. “Ik zie hier niets”, “stomme bril ook” en “vroeger had ik dat niet!”, afgewisseld met “k had beter Jan zijne +4 bril geleend” en meer van dat vlogen in het rond. De living als schouwtoneel voor al dat drama. Meme lag met haar handen gevouwen, als wou ze het boze bezweren, in de zetel. Blik op oneindig. “Ge moet u niet opjagen” zeggend, onderwijl ons er om de twee minuten aan herinnerend dat ze het “allijk toch wel gevoelt” als ge er aan kwam. Ik was de jongste, mijn handen beven nog niet, en ik heb nog geen bril nodig. Dus vatte ik moedig post naast meme haar rechterschouder, pincet in de linkerhand en mes in de andere. Met mijn rechterelleboog meme’s schouder naar beneden duwend om snee-in-hand te vermijden wanneer ze nog eens in reflex naar haar kaak grijpt. “Pas op he wijveke”, werd me gewaarschuwd met een wanhopige blik. “Ma! Als ge ‘t nie vertrouwt gaan we naar de kliniek he”. Maar meme knikte kort, gaf haar over aan de genade gods. Wenkbrauwen gingen omhoog en omlaag, werden gefronst en weer ontspannen. En ik sneed de draadjes door, tot allen uit meme’s kaak verwijderd waren. De pepe kwam erbij staan, grommelde goedkeurend en meme’s gezicht klaarde op. Meme wou een spiegel. “T piekt maar t ziet er goed uit”, besloot ze na drie keer haar gezicht gedraaid te hebben. En ik dacht “Aha! Speekmedaille voor mezelve en mijn pas ontdekte talent”. Wordt die thesis maar niets, dan heb ik nog een roeping…