A Moment For Qahwa

Dat noemen ze nu eens last minute zie: gisterenavond om 11 uur reisje naar Spanje vastgelegd om morgenochtend om 11 uur te vertrekken. Om de Semana Santa te zien en dus eens aan den lijve te ondervinden waar mijn thesis onder andere over gaat. Hasta la proxima..

Al over geschreven, al veel over gezaagd, al veel op gevloekt en al veel op willen slaan. Dat hij naar Eminem luistert, is zijn (slechte) keuze, maar als hij dan nog eens vollenbak zijn brommerke op straat staat op te blinken en ondertussen kattevals zijn neh neh neh neh neh (lees: een of ander Eminemliedje waar haast enkel dat in voorkomt) zit mee te zingen, ik hem al drie boze blikken toegeworpen heb en hij zijn vuile rokerstanden blootlacht wanneer ik dat doe, Dan.ga.ik.maar.naar.de.bib.om.mijn.fucking.THESIS.te.schrijven. John!

Ik weet niet of ik iets gemist heb door er gisteren niet bij te zijn (eerlijk, het interesseerde me vooraf geen reet, maar nu moet ik toch ergens wel toegeven dat ik graag eens een paar mensen gezien had, gewoon om eens een kop te zien achter al dat geschrijf..). Desalniettemin, vuur was niet de enige die gisterenavond een paar beentje gestrekt heeft, gisteren was er namelijk boombal voor ‘t goei doel in het verre Tielt, jaja, in de West-Vlaanders. En daar ik vorige keer wegens moody blues geen zin had om boombalgewijs mijn benen te laten zwaaien heb ik gisteren maar mijn schade ingehaald. En gedanst, met oud, met jong, met groot, met klein, met zweterigen en niet-zweterigen, met snelle en minder snelle, blotevoeterigen en bottienerigen, met mensen die u al eens drie keer laten ronddraaien alvorens te verwisselen. Enfin, met een hele hoop dus. Desalniettemin, tussen een jig en een scottish door kreeg ik plotsklaps in de gaten wat voor schoons daar allemaal niet live muziek zat te spelen, beter gezegd en meerbepaald, wie daar de zielen uit zijn lijf zat te saxofoneren, vanvoor op dat podium. Hij had een muts op, en speelde met een bezieling die ik in geen tijden meer gezien had. (Het feit dat ik het woord ‘bezieling’ al gebruikt, en ik dat bij mijn weten nog nooit uit mijn mond heb laten vallen, tot gisterenavond, wilt al wat zeggen.) Wow, dacht ik.

Wow, zo dachten ook mijn compagnons erover. Maar alas, wij zijn een beetje van een mietjes, en wisten met al onze wowgevoelens helemaal geen raad. Ware het nu niet dat ik enkele weken geleden voor mezelf afgezworen had een mietje te zijn en een mietje te blijven. Dus toen ik hem een half uur later in de zaal zag staan, omgeven door een stuk of vijf jongedames en ook wel enkele heren, ben ik hem maar ten dans gaan vragen. En hij stemde dan nog eens in ook, imagine. Maar heyt, ik ben wel een endeke trots op mezelf. ík ben het per slot van rekening wel (lees: meisje met groupiegevoel ‘hij is bijna een god!’ en former mietje) gaan vragen terwijl ik die dans eigenlijk niet eens kon (wat dan weer het perfecte excuus was: ik ken die niet, wilde gij mij dat leren?). En feirlijk was die bourree ook niet zo simpel, daar ik ook helemaal geen boombal-ancien ben. Maar nogmaals, ik ben het dus maar schoon gaan vragen, was ik zo bescheiden niet, ik stak mijn vestje vol pluimen voor mezelf. Wel hey, de bourree was dus nog maar net gedaan en ik was zo high van mezelf opdat ik zo flink geweest was, dat ik dus toch niet zomaar dankjewel kon zeggen en weglopen. Dus begon ik maar wat te praten, of iets dat daar op moest lijken. Nietszeggend en volstrekt nutteloze praat. Tot ik over zijn lange vingers begon (ja-ha, ik begon over zijn lange vingers, kan een mens nog dommere dingen zeggen?), en hij (crowd goes wild) zijn hand tegen de mijne drukte, in mijn ogen keek en zei: “jij hebt dan wel kleinere vingers, maar wel heel schone handen”. Oh my. Hij is dus óók een beetje raar. En dan was ik weg. Zonder iets meer te zeggen. En hij ook. En ik weet geeneens zijn naam.

Maar zonder dat mutske was de magie der eigenlijk ook wel een stukske van. Men zegge het niet voort.

“Bruno,

Om ravage te voorkomen is het beter

de zaak recht te houden !

Gelukkige verjaardag !

Alias PIET KONIJN

uw peterke.

Als iemand mij hypothesen kan verschaffen omtrent waar dat nu allemaal op slaat,  het stak tussen het boek “Islam en het ‘beschaafde’ Westen” in, steeds welkom.

Kent ge dat trouwens, dat ge naar een liedje aan het luisteren bent en opeens weer allemaal flashbacks krijgt naar vroeger? Ik altijd als ik naar de Red Hot Chili Peppers luister. Voor een of andere reden blijven die liedjes steeds rondvliegen onder mijn hersenpan en krijg ik altijd als ik zo nog maar eentje hoor altijd al een stuk of drie dingenvanvroeger bovenop.

Donderdagavond langverwachte ‘die is iets voor u’-man gezien, die stairway to heaven kan tokkelen. Die Gibsons en Fenders verkoopt. Die ook mooie krullen heeft. En die bovenal zo vreselijk Hasselts spreekt.

Vrijdag was cool, vrijdag was wijs. De middelbaarvriendjes dus gezien, enkelen althans, en that was nice. Very nice. Denken dat ge rond 12 wel weer thuis zult zijn, en uiteindelijk bleek dat dan half drie te zijn. Wegens weg moéten. En een rocheforke of drie later heel hard geamuseerd op de terugweg met straatlichtinval. Achter u, naast u, voor u en huup weer achter u, naast u, etc.

Gisterenavond spaghettifestijn. Hele hopen spaghetti op borden gekwakt met nog een beetje saus op ook. En vooral hard gelachen met alles wat wíj wel, en zíj niet zagen.

Dit om te zeggen dat we weer nieuwe energie hebben. En vanochtend dus boomkes gaan planten zijn voor ons gloednieuwe stadsbos.

Ik heb vandaag gekocht: fantastische bordeaux tweedehandsbotten (van in de jaren tachentig!) en nog nen steen bij voor mijn collectie halskettingen met-enkel-koordje-en-steentje. En de zon scheen, jonges!

Ik had geen leven vandaag. Ik deed niets anders dan achter een computer zitten om een thesis te schrijven die uiteindelijk tóch niet op mijn scherm verscheen, refreshte om de tien minuten mijn blog om te zien of er nu nog altijd niemand een reactie achtergelaten had, checkte mijn blogstatistieken (wijs dat ik dat vind, blogger had dat niet), mijneveegde zo af en toe nog eens, ging naar het stadspark om mijn boterhammekes op te eten, had helemaal niets te zeggen tegen mijn medeklasgenoten aldaar die graag over zon en zelfgerolde sigaretten praten, zat te denken dat ik daar dan beter maar niet moest zitten maar wel achter mijn computer, zette mij dan achter de computer, staarde…., typte welgeteld 5 zinnen, maakte twee kannen koffie, poetste 4 keren mijn tanden uit verveling, vloekte als de derde keer op een rijtje ‘lemon tree’ van fools garden op mijn itunes verscheen (komaan, er staan 2000-en-zoveel liedjes op en dan drie, drié keer dat!), checkte 10 keren mijn last.fm terwijl ik best wel wist naar wat ik geluisterd had, ging naar de les als afleiding, ja die les van de lerarenopleiding waar ik verdorie dit jaar niemand meer ken en pokkeklotesaai is, kom op mijn weg daarheen anderen tegen waar ik dan wel mee móet praten, ook al ontbreekt de zin vandaag, hoor dat zij die les ook volgt en dat zij in het vervolg wel om mij zal komen voor naar die les te gaan daar ze hier slechts een halve straat verder op kot zit (heb ik u daar achter gevraagd?), durfde geen nee zeggen, onderdrukte de neiging om na die les iemand te achtervolgen, zomaar voor de lol. Ga dan frieten eten daar ik helemaal niets van eten in huis had en die les verdorie tot 8 uur duurde. Zit dan in het frietkot en komt een dreadlokkige eerstejaar vragen of ik helemaal alleen zit (neen, mijn onzichtbare vriendenkring zit daar rond mij), komt vervolgens ongevraagd naast mij zitten en wil met mij praten (en ik wil helemaal niet praten met u, sukkel!) Neem mijn gsm niet op omdat ik geen zin had (met al die dingen die ik moet doen altijd en waarvan ik niet eens weet of ik die wel echt wil). Blijf dan thuis en kijk-lees-hang hier dan maar wat. Nu, weer, met computer. Niets meer willend, geen boomballen, enkel flauw lachen en leeghoofdig doen, dat wil ik. Slapen en opstaan. Met zon buiten en in mijn hoofd. En voor vanavond wil ik een pintje gaan drinken, alléén, maar da’s dan weer niet sociaal aanvaard. Een meisje, alleen? Net zoals men me daarnet zei dat ge toch niet allééén naar het frietkot gaat.. (Moet er altijd iemand uw handje vasthouden?) Wat is er mis met die autonomie? Tijd om jezelf en je ideeën van de ander te deprogrammeren. Dát is je vrijheid, leve Levinas! En voor men zijn hand op mijn hoofd gaat leggen, vragen of ik koortsig ben en naar mijn ontlasting gaat vragen omdat ik veel te autonoom (what’s in a word) ben: omdat ik vandaag liever eens nièt praat, nièt lach, géén terrasje wil doen, liever eens alléén in de les zit, liever eens alléén frieten ga eten, en géén lief (of maar halvenhalf) heb, zeg ik: laat mij toch gewoon doen.. morgen is dat wel weer over. Ik maakte zelfs al tweedehandswinkelplannen enzo.

..waarmee ik toch alweer eens een hoop frustraties op een hoop wil gooien. Kotfeestjes in Gent, dat was, kotfeestjes met gáns het kot, èn de buren, èn vrienden van uw vrienden en vrienden van uw kotgenoten en vrienden van uw buren.

Donderdag laatstleden viel bij ons de elektriciteit uit. Slechts met twee meisjes op kot, die niets anders wisten dan dat als de hoofdschakelaar naar beneden staat, die weer naar boven gedaan dient te worden. Wat we dus ook deden. Maar die slechts drie seconden zo bleef staan vooraleer hij weer uitviel. Elektrische apparaten nagegaan, geen problemen. Waar zat de clue? Dan maar het kot twee huizen verder gaan vragen of zij ook problemen hadden (en for the record, enkel bij jongensnamen aangebeld). Dat had hij niet, dus kwam de koene ridder van-twee-huizen-verder ons ter hulp schieten, although ook híj het probleem niet vond. Maar daar werd dus wel de basis gelegd van wonderings en thoughts about the fact dat hij slechts twee koten verder woonde en wij die helemaal niet kenden. En aldus kwamen we op het, al zeggen we hetzelf, fantastische idee eens onze naaste kotburen uit te nodigen. Nog diezelfde middag gingen we aan de slag, maakten handgeschreven briefjes dat iedereen hier maandagavond welkom was om naaste kotburen te leren kennen. Spannend..

Maandagavond, hoge verwachtingen!

Er kwam 3 man af, waaronder 1 iemand slechts voor een kwartier (de kurkman) en de twee anderen al-zich-afvragend waar al dat ander volk zat.

Wíj, beste mensen, hebben ons best gedaan.. maar als ze niet willen, dan willen ze het niet (en zijn ze een miet.)

Schoon verpakking, weinig inhoud… ik ga uw plafond kapotschieten met mijn kurk, olééé!

Soms wilt ge iets écht niet, en doet ge het toch. Het is sterker dan uzelf, het floept eruit. Ge doet het toch. Impulsief. Ge doet het. En dan, ge hebt het nog maar net gezegd/gedaan/voorgesteld en ge weet al dat het een blunder is. Iets wat ge zelf niet wou, maar het toch wel gedaan hebt.

Bijvoorbeeld uw koeken delen terwijl ge die eigenlijk voor u wilt.. maar de anderen ziet kijken, of zelfs hoort vragen en niet kunnen weigeren.

Of mensen uitnodigen om bij u te komen, omdat zij dat altijd bij u doen, maar gij hen eigenlijk niet wilt uitnodigen.

En als ge dat hebt gedaan, dan voelt ge u slecht, zit ge heeltijd te vloeken op uzelf, maar veranderen: dat lukt meestal niet meer.

T zou gemakkelijk zijn moest ge de laatste vijf minuten kunnen bewerken, duwen op dat ‘ongedaan maken’ knopke, en terug naar waar ge waart enkele ogenblikken daarvoor, zonder dat het iets uitmaakt. En ge iets nieuws zegt, doet zonder dat het verschil maakt. Of beter nog, ‘refresh’… hele dagen om opnieuw te beleven.