A Moment For Qahwa

Hoe begint iemand in ’s hemelsnaam met een thesis te schrijven?

Voor mij in de trein zat een felle oude madam. Knalwit haar, bloedrode lipstift en helblauwe oogschaduw. Een babyblauwe polartrui en een GSM aan een koordje rond haar nek. Hell, wat een hip persoon, dacht ik nog, toen ze met een air haar gsm opnam en in vloeiend Frans (met zwaar Gents accent) belde dat ze in retard zou zijn. Ik zag ze al heel tijd heen en weer drentelen op haar treinzetel. Tot ze rechtstond, me vroeg of ik op haar zakken en jassen wou letten omdat ze naar de WC moest.

“ik moet naar de WC”, zei ze, “en dat kan best wel efkes duren”.

“Geen probleem, ik let er wel op”, zei ik.

Vijf minuten later stond ze er terug, zeggende dat ze op de WC zat maar niet kon… omdat ze de deur niet kon sluiten. “Maar dan ga ik wel efkes mee, zei ik, en ik zal wel voor uw deur staan”.

“Ik wist niet dat er nog zo’n vriendelijke mensen bestonden (sic!) maar je kan mij niet helpen hoor… ‘t is dat ik claustrofobie heb”.

En dan begon ze, dat ze zelfs moeten verhuizen is omdat ze de metro niet meer kon nemen in Brussel, dat ze constant met iemand samen moet zijn vooraleer ergens naartoe te gaan omdat ze anders een aanval krijgt.  Nooit bij stilgestaan hoe lastig je leven dan wel niet wordt. Geef toe, dat moet nogal ambetant zijn he, naar de WC willen gaan en niet kunnen omdat er geen raampje naar buiten te zien is. En het lijkt of er de laatste tijd meer en meer mensen die ik via via ken dergelijke fobieën hebben. Wist u dat er een fobie bestaat waarbij je een vreselijke angst hebt om te zweten? Geen idee hoe dat noemt, sudorfobie ofzoiets? Maar kom, je kan dus niet eens de zon in, niet eens een fietstochtje maken, niet eens iets doen van sport. Wat een monopolizering van je vrije tijd.

Ik blijf het iets ongelooflijk raar vinden, zo’n fobie..

Ik ga Britney en Delilah achterna. Ook ik heb mijn haren afgeknipt. Mijn lange krullenhaardos is nu een kort coupeke geworden, plukken haar hebben we afgeknipt, lichtelijk lichtjes in het hoofd, schaterlachend om iedere pluk die we de de lavabo in smeten. Omdat we niet wouden zijn wie we waren, omdat we nieuwe dingen tegemoet gaan. Omdat we een beetje meer wilden lijken op degene op wie we zo graag willen lijken. Achter haren knippen zit zoveel meer. T is maar dat ge’t weet..

ga eens hiernaartoe : klik

In een tijd waar de meeste weblogs geen nieuws meer onder de zon produceren en je ‘t gevoel hebt dat de writersblock en dito burn-out zich solidair met het weer en de wereld-zonder-doelen laten gevoelen in dit halfanonieme medium, en men rond de oren geslaan wordt met nieuw blogmanna waarvan de een al zoeter is dan de ander (leve desem) zeg ik: hierzie, ik doe ook weer mee. Et voila, voor u allen en vooral voor mezelf, een nieuw weblog, en een nieuwe start. Ge moet hem zelf maar ontdekken en zo af en toe eens uw oog laten vallen op wat ik schrijf, alhier, want de ander zal een langzame uithongeringsdood sterven daar ik dat bloggergedoe beu ben en ik bovendien helemaal niet html kan werken. Een nieuwe blog zeg ik u, anders dan de vorige, en dus niet langer meer psychedelisch en uitzichtloos analyseren over hoe je je voelt op welk moment en waar dat aan te wijten valt (trap waar ik de laatste vier maanden toch in vervallen ben, het maakt het lezen er niet aantrekkelijker op). Evenmin wil ik uzelf en uw medemensen trakteren op triviale ‘zegt u het eens want dan krijg ik meer comments’onderwerpen. En dus zeg ik u, hier zult ge’t mee moeten doen: mijn leven in al zijn alledaagsheid, beschreven op zo’n manier dat u er ook wat aan heeft - of toch op zijn minst uw interesse wekt. Gaat nu allen heen in vreugde.

Por fin, terug. En het is wennen, zaterdagavond terug, maandag alweer in Leuven.
Treinreis was choquerend. Alleen maar goedingeduffelde mensen op de perrons, geen één die lachte.
Ach Spanje, k heb er op gevloekt maar verdorie ik was er graag gebleven.
En nu terug naar the old ordinary life van ervoor, en wil ik dat wel?